سلطان داود ميرزا برادر را در عتبات گذاشت و خود عازم دهلى گرديد ولى چون به آنجا رسيد اوضاع سلطنت عالمگير را آشفته و هند را گرفتار حملات متوالى احمد خان درانى و آن پادشاه را اسير دست وزرا و امرا ديد به همين جهت ببنگاله رفت و ميخواست كه از آنجا بعتبات برگردد ليكن مهابت جنگ صوبه‌دار يعنى حاكم آنجا او را باحترام نزد خود نگاه داشت و در اين بين برادر او سلطان على ميرزا نيز از عتبات رسيد و دو برادر در بنگاله قصد اقامت كردند و بتدريج كسان ديگر خود را هم بهند خواستند . سلطان على ميرزا عم مؤلف در سال 1188 در بندر هوگلى در شمال كلكته وفات يافت و برادرش سلطان داود ميرزا پدر مؤلف هم بعد از آنكه پسر را در سال 1192 از اصفهان پيش خود خواسته بود در سال 1203 در مرشد آباد بنگاله جان سپرد و ميرزا محمد خليل با هفت تن فرزندان ديگر او در هند ماندند و در همين مرشد آباد است كه مؤلف پس از چهار سال بعد از فوت پدر خود بتأليف مجمع التواريخ توفيق يافته است . ميرزا محمد خليل و پدر او سلطان داود ميرزا هر دو اهل فضل و علم بوده‌اند . علامهء نسابه و فاضل نحرير جناب آقاى سيد شهاب الدين نجفى مرعشى كه بسيارى از حواشى نفيسهء ايشان بر نسخهء اصل مجمع التواريخ بضميمهء همين چاپ بطبع رسيده در باب مؤلف كتاب شرحى به عربى مرقوم داشته‌اند كه ترجمهء آن اينست : « مؤلف مجمع التواريخ را تأليفات ديگرى است مانند تعليقات و حواشى او بر تفسير بيضاوى و مدارك و من لا يحضره الفقيه و تحرير اقليدس و شرح تذكره در هيئت و عقايد شيخ ، و نيز كتابى دارد در انساب سادات مرعشى كه خاندان امجاد او باشند ، وفاتش در حدود سال 1220 اتفاق افتاده و قبرش در بنگاله قرار دارد » . غير از اين از احوال مؤلف اطلاع ديگرى در دست نداريم . در تأليف اين كتاب مؤلف چنان كه خود ميگويد علاوه بر جهانگشاى نادرى بيشتر تكيه‌اش بر يادداشتهاى پدرش سلطان داود ميرزا و « نسخه‌هائى است از تأليفات