دشمن تواند ، كودكى كردى اكنون برادر تو مردى رحيم است نامه‌اى به وى نويس و عذرخواه و او را مطيع شو و ما را عهد و بيعت مسعود در گردن است و اين سخن از سر شفقت مىگوييم باقى تو دانى و السلام . پس چون سلطان مسعود بر جواب نامهء ايشان واقف شد مستظهر شد و رسولان فرستاد و نامه‌ها نبشت به محمد و اولا تعزيت پدر داد و تهنيت جلوس او بر تخت غزنين كرد و او را امير غزنين خواند . دوم گفت تو خود يقين دانى كه سخن و اقرار اول معتبر باشد و جهانى همه در بيعت و گواه وليعهدى منند و پدر در آخر ضعيف شده بود و آن همه كه مىكرد هم نظر بر انتباه و تربيت من بود اكنون همچون امير اسماعيل برادر پدر ما مكن و پنبه از گوش بيرون كن و به سخن جمعى جوانان مفسد غره مشو و همچنين بر تخت غزنين متمكن باش و سكه و خطبه به نام من كن كه ترا از نيابت من نيكى هست كه برادر كهترى و من هيچ چيز از تو دريغ ندارم تو مرا چشم روشنى . و من چون تو در آن طرفى هرگز قصد آن طرف نكنم و اگر در آن ولايات كرباس است در طرف عراق ديبا و زر است و اين مملكت بهتر از آن است بنشين و دم سلامت زن و حاليا دو هزار خروار زرادخانه و سيصد فيل خزينه از ميراث پدرى بفرست كه حاليا اين زمان ضرورت است و همهء جهان از تو دريغ نيست . و اگر جز اين باشد كار از لونى ديگر شود و من بعد عذر قبول نباشد تا دانى . رسولان بيامدند و اين نامه‌ها بياوردند . بزرگان غزنين به دست و پاى فرو مردند اما جوانان كار ناديده بيدار نمىشدند و در محمد دميدند كه ترا لشكرى بدين بسيارى هست و تجملى چنين و خزانه‌هاى بزرگ ، چارهء تو جز جنگ نيست و مسعود در آن جاى غريب است و لشكرى اندك و تجملى چنان نه چندان باشد كه روى به روى آوريم او را بگيريم و با تو بيعت كند . و حاجب على از پنهان با لشكر به هم نهاده بود كه شما همه بندگان مسعوديد بايد كه جنگ او را كنيد و با محمد نهاده بود كه لشكر را ساز داده‌ام بيست هزار سوار جنگى با سلاح تمام و زود مىبايد رفت و بدين حيلت سلطان محمد را با لشكر از غزنين بيرون برد و به منزلى فرو آورد هجده روز چندان كه مسعود از عراق به بلخ آمد و ميان لشكر محمد و مسعود ده روز راه بود . و هر روز حيلتى مىساخت و فوجى از لشكر مىفريفت و مىگريزانيد و پيش مسعود مىفرستاد و مسعود نامه مىنوشت كه بايد كه محمد را بگيرى و او را در قلعه بنشانى و خود به بلخ آيى . و حاجب على چون كارها همه