دليلشان اين بود كه : " شما از پيامبر احاديثى نقل مىكنيد ودر آن اختلاف مىورزيد ومردم پس از شما اختلافشان شديدتر خواهد شد " ( 1 ) . آنگاه دستور مىدادند كه به كتاب خدا - يعنى - قرآن مراجعه كنيد كه همان شما را كافى است ، غافل از اينكه بسيارى از مسائل در قرآن به صورت كلى آمده وبيانش بر عهده پيامبر گذاشته شده است : * ( وأنزلنا إليك الذكر لتبين للناس ما نزل إليهم ) * ( 2 ) . يعنى : " قرآن را براي تو فرستاديم تا آن را براي مردم بيان وآشكار نمائى " . علت اين كار بسيار واضح است ، چون نقل حديث از پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) برابر است با نقل فضايل على ( عليه السلام ) ونصوص خلافتش ، ورذايل دشمنان آن حضرت ( 3 ) . بشنويد : " امام " نسائي " - صاحب صحيح نسائي - پس از نوشتن كتاب " خصائص " در فضائل على ( عليه السلام ) وارد " شام " مىشود ، مردم " شام " به أو اعتراض مىكنند كه چرا فضائل " معاوية " را ياد آور نشدى ؟ مىگويد : هيچ فضيلتى برايش جز دعاى پيامبر ( صلى الله عليه وآله ) بر أو كه فرمود : خداوند هرگز شكمش را سير نكند اطلاع ندارم ، آنها

--> ( 1 ) تذكرة الحفاظ ، الطبقة الأولى ، " أبو بكر " ص 2 و 3 . ( 2 ) سوره نحل آية 44 . ( 3 ) از آگاهان بپرسيد ، ج 1 ، ص 102 تا ص 109 .