سال سيصد و بيست و دويم قاهر عباسى مكحول شد و الراضى باللّه به خلافت نشست . و مهدى اسماعيلى صاحب مغرب نماند و پسرش قائم به حكومت نشست . و ابو الغريب صوفى اصفهانى درگذشت « 1 » . سال سيصد و بيست و سيم اخشيد به حكومت مصر رسيد . و نفطويهء نحوى « 2 » و ابن فرات وزير مقتدر درگذشتند . سال سيصد و بيست و چهارم شيخ ابو الحسن اشعرى صاحب اصول مذهب و ابن مجاهد مقرى درگذشتند . سال سيصد و بيست و پنجم امام ناصر زيدى صاحب يمن و ابو الحسن شهيد شاعر بخارائى فوت شدند . سال سيصد و بيست و ششم ابراهيم قصار صوفى و جحظهء « 3 » برمكى درگذشتند . سال سيصد و بيست و هفتم عبد اللّه مبارك نيشابورى درگذشت .

--> ( 1 ) - از مشايخ تصوف است كه صحبت شيخ عبد اللّه خفيف را دريافت . او را حلولى مىخواندند و در طرطوس درگذشت ( لغت‌نامهء دهخدا ) . ( 2 ) - ابو عبد اللّه ابراهيم بن محمد الازدى در واسط متولد شد و در بغداد مقيم گشت و همانجا درگذشت . وى از بزرگان ادب و دانشمندى نامور در نحو و لغت و حديث و عربيت بود . ( 3 ) - ابو الحسن احمد بن جعفر از اعقاب خالد برمكى و از علماى معروف در نحو و نجوم و فنون ادب بود و شعر خوب مىگفت و در سرود و خوانندگى و تنبورنوازى و ظرافت شهرت تمام داشت . معتمد عباسى او را « خنياگر » لقب داده بود . و چون چشمهائى برآمده داشت عبد اللّه بن معتز خليفه او را « جحظه » مىخواند . نوشته‌اند كه سخت زشت روى بود . وى كتب متعددى داشته من‌جمله : « الترنم » و « الطنبوريون » و ديوان شعر .