ن نادر شاه نادر ( ندرقلى ) پسر امامقلى از قبيله افشار بود كه در سال 1100 ه . ق . در ابيورد ( خراسان ) متولد شد . پدرش از پوستين‌دوزى تحصيل معاش مىكرد و شايد نادر هم در اوايل عمر همين شغل را داشته است . وى در سن هفده سالگى به دست ازبكان اسير گشت و مادرش در اسارت مرد . پس از اينكه نادر خود را از قيد اسارت نجات داد به خراسان مراجعت و دليريها نمود تا جلب توجه حكمران خراسان ملك محمود را كرد و در خدمت او درآمد و به مرتبه سردارى رسيد . پس از چندى خدمت محمود را ترك كرد و خود علم برافراشت . وى ابتدا كلات را گرفت و نيشابور را به نام شاه طهماسب متصرف شد و نزديك دامغان بر اشرف افغان پيروز گشت و شكست ديگرى نيز در مورچه‌خورت به اشرف افغان داد . وى پس از رزم با عثمانيان به دفع محمد خان بلوچ در فارس عزيمت نمود . در پايان سال 1148 ه . ق . بود كه به همت نادر كليه بلاد ايران از دست افغان و عثمانى و روس مستخلص شده بود . وى در 1148 به سلطنت ايران انتخاب گرديد و سلسله افشاريه را به وجود آورد . نادره‌بانو نيمه اول قرن يازدهم هجرى . وى از زنان نقاش بود . وى دختر ميرزا تقى بود كه به همراه پدرش به هند سفر كرد و زير نظر آقا رضا ، نقاش معروف زمان شاه عباس اول صفوى ( 996 - 1038 ق . ) . اكبر شاه ( 962 - 1014 ق . ) و جهانگير ( 1014 - 1037 ق . ) از پادشاهان بابرى هند ، هنر نقاشى آموخت و چيره‌دست شد . او به دربار جهانگير راه يافت و داراى شهرت و اعتبارى گرديد . دو اثر امضادارش در كتابخانه سلطنتى ايران موجود بوده است . نارين‌يام چاپارخانهء خاصهء قاآن ، ايستگاه پيكهاى مخصوص قاآن . ناسخ التواريخ ناسخ التواريخ از آثار عمدهء محمد تقى خان سپهر