قدرت على به تدريج افزون شد و به يارى سپاهيان ديلمى ، اصفهان و ارجان را در 320 ه . و نوبند جان را در 321 ه . مسخر ساخت . آن‌گاه بعضى از نواحى فارس و خوزستان را بگرفت و از طرف خليفه به عماد الدوله و برادرش حسن به ركن الدوله و احمد به معز الدوله لقب يافت . آل بويه پس از معز الدوله و ركن الدوله به سه طبقه قسمت مىشوند : اول - ديلميان فارس ، دوم - ديلميان عراق و خوزستان و كرمان ، سوم - ديلميان رى و همدان و اصفهان . آل بويه شيعه مذهب بودند و در ترويج آن مذهب با جدى بليغ مىكوشيدند . عزادارى براى سيد الشهدا و اهل بيت يادگار زمان ايشان است . پادشاهان آل بويه اولين خاندان ايرانى هستند كه توانستند بر خلفاى بغداد تسلط پيدا كنند . ايشان خلفايى را كه بازيچه‌اى بيش در دست ايشان نبودند برداشته و خليفه‌اى ديگر به‌جاى آن مىگماشتند . تا زمان آل بويه عنصر ترك بر دستگاه خلافت نفوذ داشت و با روى كار آمدن آل بويه به سيطره ايشان خاتمه داده شد . نامهاى آل باوند 1 - اسپهبدان