كه آگهست كه كاوس و كى كجا رفتند * كه واقفست كه چون رفت تخت جم بر باد بلكه از راه خصوصيّت و رأفت نبوى و مقتضاى « إِنَّ عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ » « 1 » دست تصرّف ما سوى و ايادى تسلّط و تعلّق دنيا و عقبى از اين‌جانب منصرف گشته و حافظان عنايت ازليّه و چاوشان سعادت ابديّه به دستيارى « الدنيا حرام على اهل الاخره و هما حرامان على اهل اللّه » « 2 » دامن همّت ما را از لوث آلايش به آرايش و آسايش اخروى محفوظ داشته‌اند . شعر دو گيتى را نخواهد هركه مرد است * يكى را خواهد آن كز هر دو فرد است « رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَ عَلى والِدَيَّ وَ أَنْ أَعْمَلَ صالِحاً تَرْضاهُ وَ أَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبادِكَ الصَّالِحِينَ » « 3 » صورت منع تجّار از آمد و شد اين بلاد و ديار چون منافى آيين مروّت و رعيّت‌پرورى و مباين قوانين فتوّت و عدالت‌گسترى است ، يقين كه تجويز نسبت به آن جانب نخواهد فرمود ، چه فى الواقع عدم استخبار و تعلّل و تسويفى كه در ارسال رسايل و رسل دست داده همانا منشأش بر ضمير منير صورت‌پذير باشد ، چه در اين مدّت كه از هر طرف امواج فتنه و فساد ، متلاطم و افواج طغيان و عناد متراكم شده بود ، چندان توجّه و اشتغال به دفع و رفع اهل زيغ و عدوان و قلع و قمع ارباب بدع و عصيان واقع مىشد كه مجال رعايت اين نوع قوانين مستقره و آداب مستمره دست نمىداد و مع ذلك وثوق و اعتماد به كمال محبّت و و داد قديمى ايشان چندان داشت كه التزام به رسوم اهل عادت حاجت نمىدانست ، اكنون به مفاتيح توجّه ايشان ابواب محبّت مفتوح گشته ازدياد تردّد اين قافله و امتداد تزايد اين سلسله از سمت انقطاع مصون و از وصمت انصرام مأمون خواهد بود و همچنانكه اشعار فرموده بودند كه زيارت بيت الحرام از اعظم شعائر اسلام است « وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ » « 4 » ، هرگاه كه توجّه فرمايند به اقدام امداد و اسعاد اقدام به وظايف اقبال و استقبال نموده نوعى توجّه خواهد شد كه بدين بهانه به شرف زيارت آستانهء عليّه علويّه حضرت ثامن الائمهء الهاديه - عليه و على آبائه الصّلوات و التحيّات - مشرّف گردد .

--> ( 1 ) . حجر ( 15 ) آيه 42 . ( 2 ) . جامع الصغير ، ج 2 ، ص 16 . ( 3 ) . نمل ( 27 ) ، آيه 19 . ( 4 ) . حج ( 22 ) ، آيه 32 .