پادشاهى المتعزّز باللّه ، ابراهيم بن وليد بن عبد الملك بن مروان ، دو ماه « 1 » بَراهيم از آن پس برآمد به گاه * به جاى برادر شد او پادشاه نكردند بيعت بَر او حِمصيان * بَر او خواستندى به شاهى زيان كه حاكم حَكم « 2 » باشد اندر زمين * براهيم را گفت قومش چنين : « حَكم چون كنون بسته در بندِ تُست * از او بايدت كينه زين كار جست 5 كه تا او بود زنده ، بر تو قرار * نخواهد گرفتن در اين مُلكْ كار » براهيم گفتا : « اگر حمصيان * در آن شهر جويند بَر من زيان چه تاوان حَكم را در اين ملك از آن * به خيره تبه كرد پس چون توان ؟ » به عمّزادهء خويش « 3 » عبد العزيز * بفرمود كز حمص جويد ستيز برفتند عبد العزيز و سپاه * ز حمصى بزرگان شدند رزمخواه 10 چو مروان « 4 » در ارمن شنيد اين خبر * روان شد سوى حمص چون شيرِ نر حَكم را به كارِ مهى برگزيد * همىخواستى كينِ خونِ وليد شدند حمصيان ياورش در نبرد * به سوى دمشق آنگهى عزم كرد سليمان « 5 » به حُكم براهيم زود * به پيكارشان شد نبرد آزمود دو بهره به رَه كرد مروان سپاه * يكى بُرد با خود به آوردگاه

--> ( 1 ) عنوان . تاريخ فخرى 184 ، هفتاد روز و تاريخ يعقوبى 2 / 312 و كامل 8 / 225 چهار ماه آورده است . ( 2 ) ( ب 3 ) . : حكم بن وليد بن يزيد . ( 3 ) ( ب 8 ) . در اصل : بغمزاذهء خويش . « عبد العزيز بن حجاج بن عبد الملك » ( 4 ) ( ب 10 ) . : مروان بن محمد بن مروان ( الحمار ) . ( 5 ) ( ب 13 ) . : سليمان بن هشام بن عبد الملك .