فارسى آن بطبع رسيده ، ترجمه‌اى جديد « 3 » ، كه از حيث اشتمال بر مضامين اصل از اين ترجمهء قديم بكمال نزديكتر است . و لكن اين ترجمه مبتنى بر متنى است كه در پاريس بطبع رسيده و گذشته از اينكه بسيارى از كلمات و عبارات مصنّف دور از ذهن ماست و در ترجمهء صحيح و در فهميدن آن ما همه را ممكنست سهو و زلّت دست دهد متنى كه هوداس با ترجمهء فرانسه انتشار داده است بىاندازه پرغلط است . علاوه بر اينكه نسخهء متن عربى منحصر بفرد بوده است ( نسخه‌اى در كتابخانهء ملّى پاريس ) و اغلب الفاظ دران بىحركات و بىنقاط كتابت شده است آن مصحّح و مترجم و ناشر فرانسوى از شرق‌شناسان عربىدان و ، وارد در فنّ تحقيق و ، واقف بمآخذ تاريخى و جغرافيائى و ، مرد تفحّص و تتبّع هم نبوده و كارى بسيار سرسرى بانجام رسانيده است . اين ترجمهء فارسى قديم حتّى از براى تصحيح متن عربى هم نافع است زيرا كه مترجم ( جز در پنج شش موردى كه غلط ترجمه كرده و غلط فهميده است ) به انشاى مصنّف و مندرجات كتاب و اعلام رجال و امكنه آشناتر بوده است و مبناى كار او نسخه‌اى معتبر بوده است ( اگرچه آن هم در بىنقطه و بىحركت نوشتن كلمات گويا مانند نسخهء پاريس بوده است ) ، و بهرحال اين ترجمهء قديم را مأخذ معتبر ديگرى از براى تصحيح متن مىتوان محسوب داشت . بنده از اين دو نسخه گذشته نسخهء ثالثى هم بدست آورد ، نسخهء متن عربى محفوظ در كتبخانهء موزهء بريتانيا بنشان Or . 5662 كه آن هم ( مثل نسخهء پاريس و نسخهء ترجمهء فارسى ) از نسخه‌هاى قرن هفتم هجرى است هرچند كه تاريخ ندارد ، و از ابتدا و از وسطها و از آخر آن اوراق بسيار افتاده است و ورقهاى آن مشوّش شده است ، دو نوع تشويش : يكى از راه پس و پيش گشتن برگهاى اين نسخه ( كه چارهء آن آسان است ) و ديگر

--> ( 3 ) سيرة جلال الدين ترجمهء محمد على ناصح ، طهران ( 1324 ه . ش . ) كه همه كس مىشناسد .