نظامى اين امارات كه بر راه‌هايى كه به سمت مغرب به دياربكر و آناطوليا ( آسياى صغير ) مىرفت ، نظارت داشتند . به ناچار آنها را با سلجوقيان سنىمذهب توسعه‌طلب و تركمان‌هاى دنباله‌رو آنها كه براى گله‌هاى خود نياز به چراگاه داشتند ، رودررو قرار داد . ازاين‌رو ، از اين زمان به بعد رهبرى نظامى و سياسى عراق ، جزيره و شام به ضرورت به دست امراى ترك افتاد . بنى عقيل بعد از آن‌كه قدرت كلى خود را در عراق از دست دادند به سوى جنوب به مراتع پيشين خود در شرق عربستان در هجر و يمامه بازگشتند و در آن‌جا شاخه‌اى از شيوخ بنى عصفور را به وجود آوردند . كتابشناسى - لين - پول ، 116 - 117 ، با شجره‌نامه ؛ زامباور ، 137 - 135 ، البوم ، 21 . - دائرة المعارف اسلام ، ويرايش اول ، « عقيليان » ( ك . و . زترستين ) . - H . C . Kay , " Notes on the History of Banu Okayl " , JRAS , new series , 18 ( 1889 ) . 491 - 526 . with a genealogical table at P . 526 .