از جانب مادر نوهء احمد معن بن ملحم محسوب مىشد . اميرنشينى كه شهابيان بر آن حكومت داشتند در واقع بيشترش تحت سلطهء خاوندهاى فئودال دروز بود و هرروز از سوى گروه‌هاى رقيب از هم مىگسيخت و در همان حال ، از اواخر قرن دوازدهم / هيجدهم بر تعداد و قدرت مارونىها افزوده مىشد . عكس‌العمل نسبت به اين جريان‌ها به صورت گرويدن پسران ملحم به مسيحيت بروز كرد و يوسف بن ملحم به عنوان نخستين امير شهابى مارونى به تخت نشست . شهابىها توانستند موقعيت خود را در جبل لبنان در مقابل احمد جزار پاشا ، حكمران عثمانى صيدا و شهرهاى ساحلى حفظ كنند . بشير دوم در سياست‌هاى هرروز بغرنج‌ترشوندهء خاور نزديك بعد از حملهء ناپلئون به كار پرداخت و باز روى احتياط با محمد على پاشا از در آشتى درآمد ( بنگريد به شمارهء 34 ) ، اما در 1840 در سرزمين خود منعزل گشت و هنگامى كه نفوذ مصر در شام برافتاد او نيز قدرت خود را از دست داد ؛ پس از يك ميان پردهء كوتاه ، حكومت مستقيم عثمانىها در لبنان در 1257 / 1842 از سر گرفته شد . كتابشناسى - زامباور ، 108 و جدول ك . - دائرة المعارف اسلام ، ويرايش دوم ، « بشير شهاب دوم » ، ( ا . ج . رستم ) . - P . M . Holt , Egypt and Fertile Crescent 1516 - 1922 : A Political History , with a Genealogical table at P . 312 . - K . S . Salibi , The Modern History Of Lebanon , London 1965 .