بالاخره سلسلهء مستقلى را بنيان گذاشت . وى از طرابلس غرب سلطهء خود را بر بيشتر ناحيه‌اى كه اكنون ليبى را تشكيل مىدهد گسترد . وى و پسرانش توانستند مخالفان ترك و عرب محلى را به فرمان خود درآورند و عليرغم اين واقعيت كه طرابلس به عنوان پايگاه دزدان دريايى بدآوازه بود ، با كشورهايى چون بريتانيا و فرانسه موافقت‌نامه‌هاى تجارتى بستند . در اوايل قرن سيزدهم / نوزدهم ، رقباى مختلف جانشينى در داخل حكومت ، از يكى از اين دو قدرت درخواست پشتيبانى و كمك مىكردند . اما ظاهر شدن فرانسوىها بعد از 1830 در الجزيره ، باب عالى را به وحشت افكند و سلطان محمود دوم ، سلطان عثمانى با استفاده از تفرقه و نفاق موجود در ميان قره‌مانلىها ، لشكرى به طرابلس فرستاد ، حكمران قره‌مانلى را بر كنار كرد و فرمانروايى از جانب استانبول در آن‌جا بگماشت و اين وضع تا زمان تصرف ليبى به وسيلهء ايتاليا در اوايل قرن بيستم ادامه داشت . قره‌مانلىها تنها سكه‌هايى را به كار مىبردند كه نام سلاطين عثمانى را بر خود داشت و در طرابلس غرب ضرب شده بود . كتابشناسى - زامباور ، 85 . - دائرة المعارف اسلام ، ويرايش دوم ، « قره‌مانلى » ، ( ر . منتران ) .