صحراى گرگان و آخال و مرو قناعت كردند و خطوط سرحدى خود را در همان نقاط كه براى آنها محل احتياج بود محصور داشتند . بعد از آنكه روسها از طرف دولت ايران آسوده خاطر شدند در مقام تذليل تركمانان برآمدند و تسخير تركمانان آن حدود چندان آسان نبود و الا وزراى ايران از آنها نميگذاشتند لهذا در سنه 1296 اردوئى برياست لازرف سردار روس به آن حدود فرستادند ، خود سردار در آنجا ناخوش شد و رياست اردو را بيك نفر ژنرال واگذار كرد و ژنرال اردو را كه مركب از هشت هزار نفر قزاق و سالدات بود ، به طرف « كوك تپه » كه مجمع و مأمن تركمانان بود فرستاد تركمانان در « كوك تپه » اجتماع نموده خانى و سردارى خود را « بنور بردى خان » كه مردى عاقل و شجاع بود تفويض نمودند ، رياست و سردگى سوارها را هم « بعوض مراد » واگذاشتند و به حكم سردار اطراف كوك‌تپه را خندق مفصلى حفر كردند و محصور شدند اردوى روس در اواخر پائيز از همان سال اطراف « كوك تپه » را محاصره نمودند ، سواران رشيد تركمانان بهيئت اجتماع بر اردوى روس حمله بردند و مردانه كوشيدند تا آنكه بر يكطرف اردو غالب آمدند و بجاى آنكه بر باقى اردو حمله برده ، تمام اردو را داغان كنند ، برحسب عادت قديمى خود مشغول غارت بنه و ذخيره آنها شدند بقيه اردوى روس موقع را غنيمت شمرده بطور جنگ گريز خود را از ميدان جنگ بدر بردند و تركمانان ابدا به خيال تعاقب آنها نيافتاده تمام بنه و ذخيره اردو را غارت كرده بمركز خود برگشتند فراريهاى اردوى روس مغلوبا مراجعت كرده در سواحل بحر خزر هم توقف ننموده يكسر به خاك روس رفتند . يكسال بعد از اين قضيه اردوى جديدى در تحت رياست جنرال « اسكوب لوف » سردار رشيد كاردان روس بجنگ تركمانان مأمور شدند و بدبختانه سردار عاقل تركمانان نوربردى خان فوت شده بود ديگران از عهده اداى وظائف مدافعه برنميآمدند