نصرت‌نامه مسمى شد و همين نسخه به نظر وليعهد ايران ( عباس ميرزا ) رسيد و عبد الرزاق آن را به فارسى ترجمه كرد و آن ترجمه به نظر سيد ابراهيم سيد عليرضا رسيد ، اما اين « حقير آن نسخه را چون فلك اطلس خالى در نفس و رنگ ديدم . . . در آن نسخه تصرف نموده احوالاتى را . . . . . به اوضم نمودم » . بدين ترتيب به اين نسخه توسط كاتب اشعار و مطالب ديگرى اضافه مىشود ، و به همين علت نسخه اساس قرار نگرفته است . از صفحه 63 به نظر مىرسد كه كاتب ديگرى ، بازنويسى نسخه را ادامه مىدهد ، زيرا كه برخى از صفحات و كلمات به خط نستعليق شكسته نوشته شده است . از چند صفحه بعد ، بازنويسى نسخه مجددا به خط نستعليق است . در صفحات 139 ، 142 ، 143 اصلاحاتى در حاشيه كتاب شده است و احتمالا اين اصلاحات توسط خود كاتب صورت گرفته است . در حاشيه صفحه 146 كاتب تقى بن الحسين الحسينى تفرشى نعمة الهى ، درباره قحطى به هنگام محاصرهء شهر اصفهان توسط محمود افغان اظهار تأسف و طلب آمرزش اهالى اصفهان را مىكند . اين گونه اظهار نظرها در صفحات 155 الى 189 با عباراتى نظير « خداشان بيامرزاد » ، « حقشان بود » ، « بيچاره » ، « بىغيرتى » ، « رحمت اللّه عليه » ، « خدا نيامرزاد » ، « هزار آفرين به روانشان » و ديگر ابراز عقيده‌ها نيز درباره وقايع تاريخى و بزرگان آن زمان به چشم مىخورد . در سطور آخر كاتب يادآور مىشود كه بازنويسى اين نسخه حدود يكسال طول كشيد ، و بالاخره در تاريخ چهارشنبه ششم ذيقعده 1320 ه . ق . پايان يافته است . اين نسخه با ذكر لقب كاتب « محب على شاه » و مهر « تقى بن حسين الحسينى » مهمور مىباشد . 3 - نسخهء خطى مدرسهء عالى شهيد مطهرى ( سپهسالار سابق ) به شماره 516 به خط نسخ با عناوين به همان خط و به رنگ قرمز ، جلد نرم ميشن به رنگ يشمى مىباشد و داراى 44 برگ به اندازه 15 * 22 و 18 سطرى است . نوع كاغذ فرنگى است . اين نسخه نكته قابل ذكرى ندارد ، نام كاتب و تاريخ تحرير در آن ذكر نشده است اما در داخل جلد مهر كتابخانه شخصى اعتضاد السلطنه وزير علوم و صنايع و معادن وقت در سال 1283 ه . ق . و نيز مهر كتابخانه مدرسه ناصرى را در سال 1297 ه . ق . دارا مىباشد و مشخص است كه در اين سال اين نسخه در شمار كتب موقوفه مسجد