كوههاى سرزمين سوريه ، كه آنجا را چشمهء عكا « 1 » ناميده‌اند مىشناسند . امروزه اين رود را نهر ابراهيم مىخوانيم . دامنهء اين كوه خاك سرخ است ، و منشأ اين سرخى را خون آدونيس ، كه به زخم دندانهاى گراز بر خاك ريخت ، مىدانند . معبد آدونيس هم در اينجا بود ، تا كه چون امپراتور كنستانتين « 2 » به مسيحيت بازگشت معبد و بتخانه را كه پرستشگاه خدايان الحادى قديم بود ويران كرد . در اين دور و بر درخت سرو فراوان است ، « 3 » درخت مقدسى كه به سوى ونوس ، الهه عشق و زيبايى ، سر بر مىكشيد . شايد كه ستونهاى كاخ مجلل سليمان هم از تنهء اين درخت ساخته شد . ستونهاى ايوان [ مداين ] كه از يكهزار و چهارصد سال پيش تا به امروز در

--> ( 1 ) . عكا Akka ( يونانى : پتولمائيس : فرانسه : سن‌ژان داكر Saint - Jean d'Acre ) شهر و دريا بندر ، بر پيشانى شمالى كوه كرمل ، و بر خليج عكا ( بين عكا و حيفا ) . در 638 م . به تصرف مسلمانان درآمد ، و چندبار دست‌به‌دست ميان مسلمانان و مسيحيان گشت . در 690 ه . ق . . ( 1291 م . ) سلطان ملك اشرف آن را فتح كرد و به استيلاى مسيحيان بر فلسطين پايان داد . در 1517 عثمانى آن را تصرف كرد . در 48 - 1918 در دست بريتانيا بود . ( كوتاه شده از : مصاحب ، دائرة المعارف ) ( 2 ) . بايد كنستانتينوس دوم Constantinus II ، 61 - 317 ، امپراتور روم ، مراد باشد ، چون كنستانتينوس اول ( امپراتور 6 - 305 ) و كنستانتينوس سوم ( امپراتور 421 ) هر كدام يكى دو سال امپراتور بودند . پس از مرگ قسطنطين اول كه امپراتورى او ميان پسرانش تقسيم شد ( 337 ) ، حكومت آسياى صغير ، سوريه و مصر به كنستانتينوس و حكومت ساير نواحى به برادرانش كنستانتينوس اول و قسطنطين دوم واگذار شد . پيروزى در جنگ با ايران بر اعتبار كنستانتينوس افزود . قسطنطين در 340 و كنستانتينوس در 350 كشته شدند ، و كنستانتينوس يگانه امپراتور شد . بعد از آن در مغرب اختيارات فراوانى به يوليانوس داد . بعد از شروع مجدد جنگ با ايران به يوليانوس فرمان داد به مشرق بيايد . اما سربازان يوليانوس شوريدند ، و او را در مغرب امپراتور اعلام كردند ( 360 ) . كنستانتينوس در ضمن جنگ با ايران در كيليكا كشته شد و قبل از مرگ يوليانوس را به‌عنوان جانشين خود معين كرد . كنستانتينوس سخت طرفدار آريانيسم بود ، و با قديس آتاناسيوس كشمكش داشت . ( مصاحب ، دائرة المعارف ) ( 3 ) . سرو در سرزمين سوريه ( و بخشى از آن ، لبنان امروزه ) بومى و قديم است ، و يكى از گونه‌هاى سرو ، سرو لبنان ( Cedrus Libani ) نام دارد . ( - مصاحب ، ذيل « سرو » )