هنرى - بيشتر بر زمينهء مخمل سرخ يا سياه - آفريده ، يا روى منسوج ابريشم آبى يا ارغوانى با طلا و نقره عباراتى از قرآن مجيد يا قطعه شعرى فارسى يا طرح گل و بوته نشانده‌اند . در خانواده‌هاى معروف و قديمى ايران نمونه‌هايى از آثار اصيل و ديرسال اين هنر هنوز مانده ، كه همانندش نزد عتيقه‌فروشان هم كمتر ديده شده است . موسيقى و نمايش اسناد كهن ايرانى از قدمت تاريخ موسيقى و نمايش در ايران مىگويد برابر نظريه مستقر تاريخ‌دانان ، موسيقى ايران باستان از راه خاور چين به ژاپن آمد و در گاگاكو ، « 1 » موسيقى دربارى ژاپن ، اثر نهاد . اين كه نام پاره‌اى دستگاههاى گاگاكو ( از

--> ( 1 ) . گاگاكو ، كه بيشتر موسيقى دربارى خوانده مىشود ، در جهان موسيقى بىنظير است ، چرا كه در سايهء مراقبت و حمايت دربار ژاپن به مدت سيزده سده تغييرناپذير مانده و به اين اعتبار كهن‌ترين موسيقى دنيا است . حقيقتى بس مهمتر اين است كه گاگاكو نه فقط موسيقى كهن ژاپن را حفظ كرده ، كه ميراث موسيقى چين ، كره ، شمال آسيا ، هند و ماوراء النهر را نيز به يادگار نگهداشته است . گاگاكو هنگامى بنياد گرفت كه شاهزاده شوتوكو ، چهرهء تاريخى محبوب ژاپن و بانى و حامى بسيارى از جلوه‌هاى ميراث فرهنگى و تمدنى اين سرزمين ، در سدهء هفتم ميلادى شمار بسيارى از موسيقىدانان چين و كره را به ژاپن آورد . قطعه‌ها و نغمه‌هاى گاگاكو از جاهاى گوناگون جهان آمده است ، و آهنگسازان بزرگ ژاپن نيز ساخته‌هايى الهام گرفته از مايه‌هاى محلى بر آن افزوده‌اند . سازهايى كه در گاگاكو نواخته مىشود ، نيز به قدمت اين موسيقى است . سه گونه ساز بادى ، و از سازهاى زهى چنگ شش تار ژاپنى ( واگون ) ، سنتور سيزده تار ژاپنى ( كوتو ) ، و بربط چهار تار به نام بيوا در اين موسيقى نواخته مىشود . بيوا يا بربط از ايران آمده و نام آن هم مقلوب نام ايرانى اين ساز است . از سازهاى ضربى اين موسيقى كوكّو است كه با دو ضرب يا چوب نواخته مىشود و ضرباهنگ آن ديگر سازها را همنوايى مىدهد . اين موسيقى كه در سنت دربارى ژاپن آئينى مقدس شناخته مىشد ، تا ميانهء سدهء سيزده از حوزهء دربار بيرون نرفته و آواى آن به گوش مردم نرسيده بود . ( برگرفته از شرح آمده در منبع زير : Mock Joya ; Things Japanese , Tokyo , 1958 , p . 497 .