مىدانند و ناخوشايند مىدارند . در اين ميان داماد در ظرفى كه پيش رويشان است سكهء طلا مىاندازد ( - رونما ) كه هديه به عروس است كه روى خود را باز كند و رخسارش را نخستين‌بار به او نشان بدهد . در اينجا خويشان و آشنايان كه همراه عروس و داماد به اتاق آنها آمده بودند همه بيرون مىروند و عروس را در اتاق با داماد تنها مىگذارند . اين اتاق را " حجله " مىگويند ، و آن را با پرده‌هاى خوشرنگ و زيبا و نيز با آويختن شمشير و سپر ، آرايش شايسته مىدهند . اين اتاق ، براى تازه عروس براى هميشه جايى مأنوس و در ياد ماندنى مىشود ، و در اوايل زندگى تازه اتاق خواب عروس و داماد است . مراسم شب عروسى بدينسان پايان مىگيرد ، اما جشن و سرور چند روز ادامه پيدا مىكند . همهء دوستان و بستگان را دعوت مىكنند ، و با اجراى موسيقى و برپاداشتن نمايش ، مىكوشند تا جشن آغاز زندگى نوعروس و تازه‌داماد هرچه باشكوه‌تر و مطلوب‌تر برگزار شود . با همهء تفاوتى كه در مقياس و مراسم سور و سرور هست ، جشن عروسى در سراسر جهان ، مانند طبيعت و منش آدميان ، يكسان است . از آبستنى تا زايمان زن كه علايم آبستنى در خود يافت ، كم‌كم پرهيز غذايى در پيش مىگيرد . فكر بهداشت تا آنجا رشد كرده است كه زن باردار هرگز خوراك ثقيل يا ديرهضم نمىخورد . در ژاپن اين‌گونه پرهيز را « ايواتااوبى » مىگويند . در ماه هفتم باردارى ، ماما به بازار مىرود و براى رختخواب زن باردار روكش و ملحفه و چيزهاى لازم مىخرد ، و نيز پيراهن باردارى به تناسب وضع و استطاعت او آماده مىكند . چون وضع حمل را نزديك ببينند ، پى ماما مىفرستند ، و او براى كمك به زائو حاضر مىشود . وقتى كه او بند ناف بچه را مىبرد بايد به اندازهء دو بند انگشت « 1 »

--> ( 1 ) . در متن ، دو « سون » نوشته است . « سون » مقياس قديمى در ژاپن براى طول ، برابر 193 / 1 اينچ است .