پيش‌بينى كنند ، و نشانه نزديك بودن آن را نمىشناسند . بوميان هم گه‌گاه از پيش‌بينى كردن آن درمىمانند . مىگويند كه فقط چارپايانى مانند شتر و قاطر و خر متوجه نزديك بودن اين توفان مىشوند . نگارنده در راه سفر در خاك ايران به اين توفان برخورد و ناراحتى و رنج بسيار كشيد . با اين‌كه توفان چندان شديد نبود ، اما دو روز كشيد تا آرام شد . هرچند كه اين توفان كشنده نيست ، پيداست كه باد گرمى كه مىوزد مسافر را تا چه اندازه ناراحت مىكند . سراب گه‌گاه گردباد برمىخاست ، و ستون‌هايى از ريگ بلندتر از كوه به آسمان مىرفت . نيز در روز آفتابى كه از بيابانى هموار و وسيع مىگذشتيم روشنايى لرزانى از دور ، كه فرنگىها به آن mirage مىگويند [ سراب ] ، به چشم‌مان مىخورد . چنان مىنمود كه چيزى در مه انبوه در دوردست بر زمين توده شده است ، و به درياچه‌اى بزرگ مىمانست . اما اگر پيش مىرفتيم « سراب » هم به جاى آب به چشم نمىآمد . مىگويند كه هنگامى كه شاهپور اول به مصر لشكر كشيد بسيارى از سپاهيانش بارها در جستجوى آب سرگردان [ و ناپديد ] شدند ، و دورنماهايى از اين‌گونه را بركهء آب و درياچه پنداشتند . يك تصنيف قديم ژاپنى هم به دورنماى دروغين آب ، يا « سراب » ، در موساشىنو ، در حومهء توكيو ، اشاره دارد . هواى تهران تهران ، پايتخت ايران ، در همان عرض جغرافيايى واقع است كه توكيو پايتخت كشور ما . اما اين شهر در سوى جنوب به دشت نمك مىرسد ، و در شمال آن كوه‌هاى البرز قد برافراشته ، و اينجا كه در جلگه‌اى ريگزار در ارتفاع 4000 پا از سطح دريا افتاده داراى تابستان‌هايى بسيار گرم است . حرارت هوا در نيمه ماه سپتامبر [ اواخر شهريور ] هنوز تا 80 درجه فارنهايت مىرسد و تا اواخر ماه دسامبر [ اوايل دىماه ] ميان 80 تا 50 درجه نوسان دارد . خود نگارنده در روز 12 ماه دسامبر [ 1880 ] كه هوا صاف و آفتابى بود گرماسنج را در آفتاب گذاشت و ديد كه جيوهء حرارت‌سنج تند بالا رفت و 105 درجه [ فارنهايت ] را نشان داد . اما چون اينجا نزديك كوهستان است زمستان‌هاى سخت دارد و به خصوص شب‌هاى زمستان سرد است و [ بيشتر روزها ] سحرگاه مىديديم كه آب [ حوض و استخر ] يخ بسته است .