2 - در سال 1880 روانهء سفر به ايران شد و نخستين نظامى ژاپنى بود كه به غرب آسيا پا گذاشت . او پس از بازگشت از ايران و عثمانى ، يادداشت‌ها و روزنامهء سفر خود را در كتاب « يادداشت‌هاى سفر ايران » ( پروشييا كيكوء Perushiya KIKO ، توكيو ، 1890 ) انتشار داد . 3 - هنگام تأسيس نظام جديد قشون ژاپن ، نخستين افسر مهندسى آن بود و فرماندهى رستهء مهندسى لشكر اول را داشت . در اين تصدّى خود از پيشروان تلاش‌هاى هوانوردى بود و براى تهيهء طرح اوليّهء بالون كوشش بسيار كرد . 4 - در جنگ ژاپن و چين مأموريت‌هاى نظامى حساس و مؤثرى در شبه‌جزيرهء ريائوتان [ Liaodong ] ) Ryaotan در تلفّظ چينى ) و شانتونگ Shandong ) Shantung در چينى ) انجام داد . 5 - با درگرفتن جنگ روس و ژاپن ( 1905 - 1904 م . ) باز به قشون و به رستهء مهندسى پيوست ، و در راه‌سازى براى پيشروى قشون و سپس در نبردهاى ليائويانگ خدمات شايان كرد . پس از اين جنگ ، در مقام فرماندهى واحد مهندسى ، پل بزرگى در جنوب فانگ‌تيان ساخت . نيز ، چون در آن سال‌ها قشون ژاپن هنوز تفنگ خودكار نداشت ، او با نمونه قرار دادن تفنگ‌هاى به غنيمت گرفته شده در اين جنگ ، مسلسلى ساخت كه به نام خود او ناميده شد و در جنگ‌هاى بعدى به كار آمد . نمونه‌اى از اين مسلسل در موزهء نظامى ژاپن نگاهدارى مىشود . 6 - پس از جنگ روس و ژاپن كه باز از قشون بيرون آمد و به نومازو برگشت و زندگى آرام اختيار كرد ، فكر سازنده‌اش همچنان فعّال بود و طرحى براى ساختن بندر و كناره‌اى براى سفاين از دهانهء رود كافو تا پايين رود دونوكاوا تهيه كرد ، تا امكان رفت‌وآمد كشتىهاى ماهيگيرى و پهلو گرفتن سفاين متوسط بر رونق و پيشرفت نومازو بيفزايد . گويا او طرح خود را تكميل و مقام‌هاى مؤثّر را به اجراى آن تشويق كرد ، امّا نومازو در آن سال‌ها شهرى كوچك بود و توان اين سرمايه‌گذارى زيربنايى را نداشت ، اين طرح كه اگر به انجام مىرسيد پيشرفت چشمگير در اين ناحيه پديد مىآورد به اجرا درنيامد . روانه شدن هيأت سفارت ژاپن در سال 13 ميجى ( 1880 م . ) بويو ( تاكه‌آكى ) انوموتو وزير دريادارى و كائورو اينووه Kaoru Inoue وزير خارجه يك كشتى جنگى روانه ديدار از بنادر گوناگون تا خليج فارس كردند ، و مىخواستند كه پرچم ژاپن در درياها به اهتزا درآيد و قدرت دريايى آن را به چشم ممالك عالم برسانند . تسونه‌تامى سانو Tsunetami Sano وزير ماليهء ژاپن اين فرصت را