كرده بودند امّا به نظر خشك و زرد آمد سبزه و صفائى نداشت اين درّهء نهاوند چنان كه پيش هم نوشتيم چندان وسعتى ندارد دست چپ هم دنبالهء همان كوههاى برفى است كه مشرف باردو است و قدرى كه از محلّ اردو ميگذرد تمام شده متّصل بكوههاى خاكى مرتفع مىشود يكدو لكّه برف هم از دور روى اين كوهها پيدا بود آمديم اوّل از ده شعبان گذشتيم بعد از جهان آباد و بعد از كوهان يا كوباد كه تيول پسر مرحوم حاجى آقا محمّد پسر آقا محمود كرمانشاهانى است و ده معتبريست بعد ده رضىآباد و مزرعهء تركان تركان هم دست راست در دامنه افتاده بود به قدر دو ميدان از جادّه دور بود چنار بزرگى هم داشت از قراريكه عرض كردند چشمهء دارد و جاى خوبى است بعد رسيديم به گل زرد اعتماد الحضرة و ابو الحسنخان فخر الملك و تقيخان احتساب الملك و غيره را با ميرزا محمّد خان فرستاديم بروند جاى نهار پيدا كنند و آفتاب‌گردان بزنند نهر بزرگى هم طرف دست چپ جادّه بود كه آب زيادى داشت و عبور از نهر خالى از اشكال نبود و مانع از اين بود كه آدم از هركجاى نهر بخواهد گذشته به اين دهات برود مگر در محاذى همين قريهء گل زرد كه پلى داشت و ميشد عبور كرد سوارها و جمعيّت متفرّقه را اينجا گذاشته خودمان با جناب امين السّلطان و عملهء خلوت سوار اسب شده رفتيم كنار همين نهر كه اشجار بيد و غيره داشت آفتاب‌گردان زده بودند اوّل جاى اردو را عماد السّلطنه در اينجا معيّن كرده و جاى تخت چادر هم براى ما درست كرده بودند امّا جاى خفه‌ايست