ايرانيان از تأثير گفته‌هاى سحرآسا و شگفت‌انگيز پاپ بر ذهن و ضمير ، و تسلطّ آنان بر نفسانيات مسيحيان ناآگاهند ، زيرا به آنان تفهيم كرده‌اند كه پاپ گرچه پادشاهى موقتى است امّا او جانشين عيسى مسيح مىباشد و مقامش از كليّهء پادشاهان عالم بالاتر است و همچنان‌كه همه پادشاهان و اميران مسلمان به خليفهء بغداد حرمت مىنهند سلاطين كشورهاى مسيحى مقام پاپ را از مرتبهء خود بالاتر مىشمارند . مبلغان هرگز دربارهء داعيه‌هاى وصف ناشدنى و برى از گمراهى پاپ با ايرانيان سخن نگفته‌اند زيرا اين مطالب باذوق سليم آنان هماهنگ و سازگار نيست ، و مبلغان مسيحى مصلحت مىدانند تبليغات دينى خود را با سخنان نامعقول و پوچ و متناقض بياميزند . سخن اين مبلغان فقط در ذهن و ضمير پيروان كليساى رم مىنشيند . اينان كليساى رم را مركز عالم مسيحيت جلوه مىدهند و چنين مىنمايند كه با تمام نيرو اين مذهب را در ميان كافران سراسر جهان تبليغ مىكنند ، در صورتى كه اين دعوى فاقد حقيقت است ، و دروغى بيش نيست و اگر هدف اينست كه دين مسيح انتشار يابد به تحقيق اين كار مهم بيرون از قدرت كاتوليكهاست . زيرا اگر با مسلمانان دربارهء مبدّل شدن نان و شراب به جسم و خون مسيح ، و به عبارت ديگر در موضوع عشاء ربانى كه از جمله معتقدات كاتوليكها مىباشد سخن بگويند ، يا دربارهء پرستش تصاوير كه جنبهء شرك و بت‌پرستى مطلق دارد با آنان بحث و گفتگو كنند بىگمان هرگز نمىپذيرند . زيرا مسلمانان تنها خداى يگانه را مىپرستند . ناگفته نگذارم كه مبلغان مسيحى براى اين‌كه در ميان جوامع مسلمانان راه يابند و پذيرفته شوند به خاطر خشنودى خدا و جلب نظر مردم به درمان كردن بيماران و تيمار داشتن محرومان مىپردازند . با لباس ساده مخصوص خود سفر و آمد و شد مىكنند ؛ همانند درويشان وارسته و خداجوى كه پشت پا به مزخرفات جهان زده‌اند و روزگار را به رياضت و عبادت مىگذرانند فارغ از بد و خوب خوراك و پوشاك به يارى مستمندان و دردمندان مىكوشند ، و با اين زندگى ساده و بىآلايش و منظم خويش محبوب مردمان مىشوند . شاه عباس كبير مقرر كرده بود مبلغان مسيحى كه به كشور ايران مىآيند و اقامت مىگزينند بايد همه جامهء مخصوص صنف خود را بپوشند تا از سفيران كشورهاى مشرق زمين مقيم پايتخت ايران ، همچنين بازرگانانى كه از كشورهاى