مبارك احضار فرمود و هريك را التفاتى مبذول داشت و پس از آن مبلغ پنج هزار تومان به جهت اخراجات بايشان مرحمت كرد و گفت شما مختاريد خواهيد بطهران بمانيد و الا مايل برفتن اصفهان باشيد مانعى نيست اين تنخواه به جهت اخراجات و به قدر كفايت اسب و قاطر بشما داده التفات ظل السلطان به امين الدوله روانه اصفهان شويد و ايشان مايل برفتن اصفهان شده آنچه مال به جهت حمل و سوارى ايشان ضرور بود از طويله مرحمت شد و رقمى به امين الدوله بدين مضمون نوشته : « اينكه حقوق خدمت شما ابا عن جد بر ذمهء اين دولت عليه بسيار است ، رعايت سلسلهء شما بر طبقه سلاطين اين دودمان لازم . اينكه آن جناب بطوع و الرغبه مايل به خدمت ما نبوده ، نواب ما نيز حسب التمناى آن جناب معمول داشته عيال و متعلقات را از دار الخلافه مرخص و روانهء اصفهان نموديم . هر وقت كه به تمناى خود بخواهى مشغول خدمت ما باشى همان منصب صدارت و التفاتى كه در عهد خاقان مغفور از براى آن جناب بود ، كماكان بنحو اعلى برقرار خواهد بود ؛ تا اين دولت بخواست حضرت رب العزه بر دوام است نقصان‌پذير نخواهد بود » . بعد از وصول اين نوشته و عيال امين الدوله باصفهان ، حيرتى [ كذا ] از مراحم ظل السلطان و سركار اقدس مردّد شد . خيالش اينكه در اصفهان توقف نموده هردو طرف را منظور دارد و خود در اين ميانه از هردو جانب مقرر باشد ولى غافل از اينكه گفته‌اند : هست آئين دوبينى ز هوس * قبلهء عشق يكى باشد و بس همچنانكه كار هردو طرف به همين علت منهدم گرديد و ثالثى در امر