در 22 اكتبر 1616 ( دوم ذيقعدهء 1026 ه ق ) سفير نامه‌اى از اسپانيا دريافت كرد كه بموجب آن پادشاه اكيدا به وى فرمان مىداد كه چون جنگ ايران موقعيتى تازه براى مأموريت وى به دست داده ، بيش از پيش در انجام دادن آن بذل مساعى كند . در همان نامه به نايب السلطنه نيز دستور داده شده بود كه وسائل لازم را در اختيار وى بگذارد . بنابراين‌چنين مىنمود كه براى حركت وى بسوى هرمز كوشش بيشترى مبذول گردد . اما نايب السلطنه در اين‌باره با امرار وقت و مخالفت با فراهم شدن هرگونه وسيله ، چندان بوالهوسى بخرج داد كه عملا حركت سفير در باقيماندهء سال 1616 ( 1026 ه ق ) مقدور نشد سهل است ، در تمامى مدت اولين ماه‌هاى سال 1617 ( 1026 ه ق ) نيز با چنان مهارت و رازپوشى از انجام دادن مقاصد حقهء پادشاه خوددارى كرد كه گوئى با يك دشمن واقعى دست‌وپنجه نرم مىكند . تا آنجا كه سفير تصميم گرفت با هرگونه وسيله‌اى كه نايب السلطنه در اختيارش بگذارد - ولو زورقى كه بتواند او را به هرمز برساند - حركت كند زيرا اگر فصل بادهاى موسمى كه در 15 فوريه آغاز مىشد و در ماه مارس پايان مىگرفت مىگذشت نه مىتوانست از گوآ خارج شود و نه حركت وى پيش از بادهاى موسمى ماه اكتبر مقدور مىشد . نايب السلطنه چند ماه پيش از آن به وى وعده داده بود كه در سال آينده كشتيى مجهز به تجهيزات جنگى ممتاز و قوى را كه از بنگاله آمده بود در اختيار وى بگذارد . اما به عذر آن‌كه آن كشتى را لزوما به كار ديگرى گماشته است قول خود را زيرپا گذاشت و دربارهء كشتى غير مسلح ديگرى كه در شرف بهره‌بردارى بود نيز به همان گونه معاذير وقاحت‌آميز متوسل شد . چندانكه سفير كه مىديد نايب السلطنه او را دست انداخته است از كشتى كوچك غير مسلحى با ظرفيت دويست چليك كه به بازرگانى بصرى تعلق داشت و بيست ملاح بربر آن را مىراندند استفاده كرده با همهء همراهانش راهى سفر شد .