زيربناى اين ساختمان بيش از بيست و پنج پاى مربع نبود كه شامل ديوارهاى كلفت و محكم آجرى نيز مىشد . بهترين اطاق خانه تالارى بود با ده پا طول و هشت پا عرض كه ديوارهايش را از كف تا ارتفاع ده پائى با نقشهاى طلائى تزئين كرده بودند و دورادور آنها گچ - بريهائى ديده مىشد . اين گچ‌بريها بمنزلهء قاب و در اطراف تابلوهاى بسيار زيبا و بىنظير و كامل عيارى بود كه با آنچه معمولا در ايران ديده مىشود فرق بسيار داشت . تابلوها تصاويرى از زنها و جشنها و تنگهاى شراب و مناظر رقصهاى محلى را مجسم مىكرد . بعد از حاشيه‌اى كه چنان كه بيان كرديم تا ارتفاع ده پا اين تابلوها را دربر مىگرفت بقيهء ديوارهاى تالار و حتى طاق آن با تذهيبهاى زيبا و نقشهاى لاجوردين زينت شده بود . رنگ طلائى كامل عيار اين نقشها چنان جلائى داشت كه چشم را خيره مىكرد . در اطراف تالار چهار راهرو بود و همان تعداد اطاق كوچك كه همگان به شيوهء خود تالار نقاشى و تذهيب شده بودند . تالار گذشته از چهار درى كه به راهروها باز مىشد و از آنها نور مىگرفت در قسمت بالاى ديوارها داراى چهار پنجره بود كه شيشه داشتند و قابهايشان طلائى و همچون ديگر قسمتهاى تالار نقش و نگار داشت . اين پنجره‌ها نيز به راهروها باز مىشد بطوريكه تالار بسيار روشن و در عين‌حال در زمستان گرم بود . درها چنان محكم و بقدرى خوب در چهارچوبها جا افتاده بودند كه ماهرترين نجاران اروپا نيز قادر نيستند بهتر از آن بسازند . آنچه دستگيرمان شد اينكه نقاش تابلوها ژول « 177 » نامى بوده است متولد يونان كه در ايتاليا رشد كرده و هنر آموخته بود . اين نقاش به دستور شاه در اين تالار هنرنمائى كرده بود و هنگامى كه سفير بدين مكان رسيد ديرى نبود كه نقاش موصوف در قزوين از دنيا رفته بود . به آسانى تشخيص داده مىشد كه آن كارها از يك اروپائى است زيرا گذشته از آن‌كه سبك كار ايتاليائى بود ، لباسهاى زنان به شيوهء زنان مسيحى معاصر يونان بود . اين خانه هرچند همانطور كه بيان كرديم

--> ( 177 ) Jules