بسم اللّه الرّحمن الرّحيم سفرنامهء كرمان پس از حمد ملك منّان چنين گويد اين بندهء عاصى غلامحسين خان افضل الملك مستوفى ديوان همايون اعلى ابن مرحوم مهديخان بن عليخان بن ابراهيم خان انور بن وكيل الرّعايا كريمخان زند كه در سنهء توشقان‌ئيل هزار و سيصد و بيست و يك حوزهء مملكت خراسان بايالت و فرمانفرمائى شاهزادهء آزاده ركن الدوله على نقى ميرزا ابن مرحوم مغفور محمد تقى ميرزاى ركن الدوله ابن شاهنشاه غازى محمد شاه قاجار طيب اللّه رمسهما نظمى بىپايان داشت . من نيز مثل بعضى چاكران دولتى با اين والى باكر و فر در خراسان بخدمتگزارى مأموريت داشتم و از اجزاء محرم و كارگذاران مخصوص اين ايالت بودم . رياست دار الانشاء ايالتى و بعضى كارهاى ديگر با من بود . در آخر اين سال ، بنا بمصالح چندى تمام واليان و شاهزادگان بزرگ بدون اينكه عزل باشند برحسب امر دولتى بدربار تهران احضار شدند كه اصغاء فرمايشات شاهانه كرده ، قوانين جديدهء دولتى به آنها القأ شود و اخذ پاره‌اى دستور العمل‌ها كرده بمقرّ حكومتى خود مراجعت كنند و بقوانين جديده كه تازه سلطان عبد المجيد ميرزا عين الدوله وزير اعظم تأسيس كرده عمل نمايند كه عموم رعايا آسوده باشند . شرح اين قوانين جديده كتابى جدا - گانه مىخواهد كه ما بشرح آن در اين اوراق نمىپردازيم . فقط خود را به نوشتن ژغرافى