گسترش يافته و سفيران بسيارى بين اين دول و دربار شاه عباس كبير مبادله شده است . در بين اين سفرا ، به جرأت مىتوان گفت كه برادران شرلى ( آنتونى و رابرت ) بيش از هر فرستادهء ديگرى نزد ايرانيان معروفيت دارند و علىرغم اين معروفيت كمتر اثرى از آنها باقى است . مثلا پىيترو دلا واله « 1 » جهانگرد ايتاليايى كه در زمان شاه عباس كبير در ايران بوده و شايد يكى از بهترين سفرنامه‌هاى اروپاييان را از خود به يادگار گذاشته است تا قبل از ترجمه‌اى كه از آن توسط آقاى شجاع الدين شفا به‌عمل آمد ، كمتر در نزد كتابخوان معمولى ايرانى معروف بود در حالى كه كمتر بچه مدرسه‌اى است كه كتاب تاريخ را جزو دروس مدرسه‌اش خوانده باشد و با اسم برادران شرلى آشنايى نداشته باشد . مع الوصف سفرنامهء اين دو برادر به نام « مموار » « 2 » يا خاطرات براى استفادهء ناصر الدين شاه توسط شخصى به نام آوانس ترجمه مىشود و در صفحهء 1995 جلد دوم فهرست كتاب‌هاى چاپى فارسى ، نشريه شماره 61 بنگاه ترجمه و نشر كتاب مطبوعه در سال 1352 شمسى در مورد اين كتاب چنين نوشته شده است : سفرنامهء شرلى : سر آنتوان شرلى و رابرت شرلى ، ترجمهء آوانس ، به اهتمام على قلى سردار اسعد ، طهران 1330 ق ، سربى ، خشتى 192 ص . سال قطعى ترجمه كتاب توسط آوانس دقيقا معلوم نيست ولى كتاب تا شهر ذيقعده الحرام 1330 ق . به صورت نسخه خطى باقى مىماند تا اينكه در اين

--> ( 1 ) . Pietro Deella Valla ( 2 ) . Memoires