فيروز ميرزا فرمانفرما

94

سفرنامه كرمان و بلوچستان ( فارسى )

منزل سيم چاه شور « 1 » مسافت اين راه ده فرسخ سنگين است . و همه‌ى اين راه جنگل مختلف بود از درخت‌هاى گز و كنار و ورك كه درخت‌هاى ورك به‌قدر درخت‌هاى بسيار بزرگ شده بلكه به‌قدر چنارى مىباشند ، اين جنگل را خداوند نوعى طراحى فرموده كه آدمى ابدا دل‌تنگ نمىشود در هرنقطه تماشاى جديدى مىداد . چهار فرسخ اول جنگل انبوه از درخت‌هاى قوى كهن بود و ميان آن خيابان عريض كه پنجاه شصت ذرع بلكه بيشتر عريض افتاده بود يمين و يسار خيابان جنگل است كه درخت‌ها در سر تپه كوچكى واقع شده بودند و آن تپه از برگ و خزان همان درخت‌ها است كه سال‌به‌سال ريخته و ماسه آمده روى آن را گرفته تل كوچكى شده است ، زير آن درخت‌ها به واسطه باران‌هايى كه تازه باريده بود سبز و خرم شده بود . البته از هرطرف يمين و يسار اين خيابان طبيعى ده فرسخ جنگل عرض داشت ، وسط اين درخت‌ها را گويا به‌جهت گردش كالسكه دستى ساخته بودند كه مثل پطرخوف روسيه و شميران وينه بود ، اما وسعت اين كجا آن‌ها كجا ؟ معلوم است چيزى كه به‌قدرت خدايى باشد چه قسم خواهد بود . در يك فرسخى و نيم فرسخى خيابان جنگل متصل به يكديگر مىشد ، ده بيست قدم كه مىگذشت ميدان بزرگى بدون يك گياه و يك دانه ريگ ، خاك نرم مثل توتيا صاف و هموار افتاده بود كه به‌قدر سه برابر ميدان مشق تهران ، اين ده فرسخ همه همين‌طور بود . در اين جنگل جيرفتى زياد داشت و شكار مىشد درّاج خيلى كم بود كه بيش از دو سه تا ديده نشد . استعداد چاه شور براى آبادانى همه اين جنگل و صحراها لياقت آبادىهاى معتبر

--> ( 1 ) . چاه شور دهى است در سر راه مالرو بمپور به كهنوج . هواى گرمسيرى دارد و محصولاتش غلات و خرما است .