راجع به عروسيهاى ايرانى و كيفيات شگرفى كه با آن همراه است سخن خواهم گفت و فكر مىكنم اين كار را با رعايت كامل احتياطى كه از يك نويسنده درباره‌ى چنين موضوعاتى توقع دارند انجام داده باشم . سفر از قسطنطنيه تا ايران به قدرى سريع انجام گرفت كه نه تنها نتوانستم مسيرى را كه پيمودم تعيين نمايم ، بلكه به زحمت وقت مراجعه به نقشه‌هايى را كه همراه داشتم پيدا كردم . اين خط سير را كه آقايان گاردان ( Gardanne ) ، موريه ( Morier ) ، و اسكات وارينگ ( Scott - Waring ) تعيين كرده‌اند به نظرم صحيح مىآيد و جهانگردان سخت‌گير را نيز ارضا مىنمايد . در بازگشت ، از گرجستان ، قفقاز ، دن ، و سواحل شمالى درياى سياه گذشتم و چون اين مسير كمتر مورد رفت‌وآمد قرار دارد لذا ذكر جزييات آن براى تعداد زيادى از خوانندگان سود چندانى دربر نخواهد داشت . اما درباره‌ى كلمات تركى و فارسى كه در اين كتاب ملاحظه مىشود سعى كرده‌ام كه تا آن‌جا كه ممكن است ، اين كلمات را همان‌گونه كه تلفظ مىشود به حروف لاتين بنويسم ، ولى از آن‌جا كه حروف ، با حروف شرقيها كه به درشتى از حلق ادا مىشود به هيچ وجه مطابقت ندارد آنها كه مىخواهند مطابق دستور زبان درست‌نويسى بنمايند بهتر است به تاليفات آقاى لانگلس ( Langles ) كه اين موضوع را با دقت كامل مورد بررسى قرار داده است مراجعه نمايند . من غالبا آزموده‌ام سفرنامه‌هايى كه اسامى زياد دربر دارند تا چه اندازه براى خواننده خسته‌كننده‌اند زيرا به دليل نامانوس بودن اسامى ، حافظه آنها را نمىپذيرد و از اين‌رو لازم است دايما يك فرهنگ جغرافيايى در دست داشت و يا اين كه به صفحات اول برگشت و اطلاعات كافى از مكانهايى كه موقعيت آنها فراموش شده‌اند ، به دست آورد . بدين جهت فكر كرده‌ام چنان‌چه خواننده در مقابل ديدگانش نوشته‌ى مختصرى درباره‌ى جغرافيا داشته باشد خواندنش را آسان خواهد نمود . البته اين مختصر از آن‌چه دانستنش براى ادامه‌ى خواندن سودمندانه‌ى كتاب لازم است تجاوز