آخر ايام ابو سعيدى و انقضاى دولت سلطنت چنگيزخانى است و سپس با ذكر مجملى از تاريخ افعال و اخلاق و اوضاع و ياساق امير صاحبقران شروع مىشود و به مرگ تيمور در سال 806 پايان مىيابد . قسمت دوم كه به دنبال قسمت اوّل و بدون هيچ فاصله‌اى شروع مىشود شرح آغاز حكومت شاهرخ در سال 807 است تا سوء قصد نافرجام به شاهرخ در سال 830 هجرى به دست احمد لر كه از طرفداران فضل الله استرآبادى بود . قسمت اوّل و دوم ربع رابع جامع التواريخ سلطانيه كه زبدة التواريخ خوانده مىشود ، در نسخه‌هاى خطى موجود عموما در يك مجلد بزرگ جمع آمده و تأليف آن در سال 830 و حتما بعد از وفات « سيورغتمش » پسر شاهرخ ( شانزدهم محرم سال 830 ) « 1 » پايان پذيرفته ، زيرا هرگاه در متن به مناسبت نام او آورده مىشود ، به دنبال آن عباراتى همچون « طيب الله مرقده » و « نور الله مرقده » « 2 » مىآيد . و . وفات و محل دفن حافظ ابرو سال وفات حافظ ابرو را فصيحى خوافى 833 « 3 » و خواندمير 834 گفته‌اند ، در مجمل فصيحى آمده است : ضياء ديدهء ابرار حافظ ابرو * كه كان فضل و هنر بود و منبع همت

--> - ورق 2 مىنويسد : « مجلد چهارم و اين دو « جمله » است : يكى از ابتداى ولادت حضرت صاحبقرانى كه در شعبان سنهء ست و ثلاثين و سبعمايه بوده است و تا . . . سنهء سبع و ثمانمايه كه حضرت انارالله برهانه به رحمت حق پيوست و ديگر از جلوس حضرت سلطنت شعارى خلد الله تعالى ملكه و سلطانه الى غاية سنهء ثلاثين و ثمانمايه هجريه نبويه ، جملهء اوّل از ابتدا . . . » ( 1 ) . مجمل فصيحى ج 3 ، ص 261 . ( 2 ) . نگا . ص 517 و 667 همين كتاب . ( 3 ) . مجمل فصيحى ، ج 3 ، ص 266 .