وضع شيخ اما شيخ ، از آن داناها است . خودش بهتر از همه مسبوق است . تمام همّش مصروف اين است الموت را اغتشاش كند تا ما را منزجر نموده به كلى دست بكشيم و خودش روى آن بيفتد . يك همچو آدم پشت‌كاردارى ، محيلى ، زرنگى در ايران پيدا نمىشود . بقدرى هم جاه‌طلب است كه به وصف نمىآيد . اگر در قلهء البرز الموت عقدى ، نكاحى ، صلحى ، مبايعه‌اى واقع شود بدون اطلاع و استحضار او همان دقيقه سكته مىكند . مىخواهد حجة الاسلام و حاكم و صاحب اينجا باشد . نواب خاص معلوم كند و به كلى الموت را بلع نمايد و راه آن را هم همين دانسته ، تا مىتواند اغتشاش فراهم كند و الّا از اصل مطلب او بهتر از همه اطلاع دارد . وجب به وجب اينجا را شناسائى دارد . طور ديگر مىدانست تا امروز صد مرتبه طهران رفته بود براى او كارى نداشت . اما نمىخواهد آفتابى شود ، يا اين‌كه الموتى مأيوس شود كه شيخ هم رفت و كارى صورت نگرفت . پس پلتيك خود را اين‌طور قرار داده هرچند يك مرتبه بهر نحو هست وكلا طهران روانه كند و الموت را مغشوش كند تا مىتواند و مىدهند براى وكلا پول فرستاده نگذارد از طهران حركت كنند . پس از آن‌كه مقدور نشد و آمدند تقصير را گردن وكلا گذاشته و شهرت بدهد رشوه گرفتند بىغيرتى كردند . حضرت و الا پول داد مراجعت نمودند و اين جمع را مردود الموتى نمايد . بازپس از چندى اين رويه را از سر بگيرد تا هنگامى كه ما را خسته كند كه به كلى چشم بپوشيم و الحق به مقصود خود هم به يك اندازه نايل شده . من هم خسته شده اگر بروم همان است كه آرزو و آمال شيخ بوده و بدان موفق شده است . اين مردمان الموت هم براى آن‌كه شايد صاحب اين املاك شوند تا هندوستان هم هركس بگويد مىروند و هرقدر هم رفته و جواب شنيده‌اند باز ميل دارند و مىروند . مگر يك روزى باشد ، يك قدرتى باشد كه در ما نيست و اگر به دست سپهدار بود مهره از پشتشان مىكشيد و جرأت نفس كشيدن نداشتند . رفتار امير اسعد همين روزها امير اسعد براى يك مرافعه و حكمى كه بر خلاف ميل او شيخ محمد مجتهد تنكابونى داده بود اولا كريم خان بهادر نظام كه عارض بود و حكم گرفته بود به قدرى چوب زده كه مشرف به موت است و ثانيا چهار نفر فراش فرستاد شيخ محمد مجتهد تنكابونى را از خانه‌اش كه گويا در مرزدشت است گرفته كتهايش را بسته بدون ردا و عمامه تا خرم‌آباد آورده‌اند . آن‌وقت فحش زياد داده حبس كرده خواسته تنبيه كند .