قرض به خسرو زردشتى پنجشنبه سيم جمادى الاول - هفتصد و پنجاه تومان قرض خسرو زردشتى را كه به ضمانت شاهزاده مؤيد السلطنه گرفته بودم به هزار زحمت گردن حضرت و الا گذاشته و ماه گذشته مرحمت فرمودند . تمسك من را طهران نزد شريكش فرستاده بود لاشهء آن را براى مؤيد السلطنه كه اصفهان است فرستادم . حالا قرض نصير الدوله و محمد رضا خان و مختصرى هم جاهاى ديگر باقى است . دنائت نظام الملك مزه اين مطلب دارد . قبل از حركت از شيراز توسط مؤيد السلطنه و معتضد السلطنه به آقاى نظام الملك محترم معزز گفتم آخر با اين وضع و اين‌همه قرض و سابقه به احوال من كمكى [ و ] همراهى لازم است . آخر تو گردن‌شكسته مرا همراه آورده و آن‌همه وعده و نويدها دادى . پس از يك ماه دست به كمر زده بيرون نشسته هرچه كار بود به هيچ و پوچ گذرانيدى . هرچه نوشتم و هرچه گفتم فايده نكرد كه نكرد ، تا به اين روز افتاديم . آقا دست آوردند و بردند دويست تومان مرقوم داشتند مىدهم . من هم حقيقت طبعم قبول نكرد و نگرفتم . آن بود قرض كرده آمدم . حالا ديدم ابدا به روى بزرگوارى خودش نمىآورد . گفتم باز به اصطلاح از . . . « 1 » موئى . نوشتم آن دويست تومان را من به محمد رضا خان آدم خودت مقروضم به او التفات كنيد . جواب نوشته آن‌روز كه من مىدادم قرار بود خودتان چادر همراه بياوريد و ناهار و شام طبخ كنيد . آنها را كه من دادم ديگر پول چه . تمام كارها به مردم مشتبه است . اين با اين دنائت طبع مىخواهد صدراعظم شود و ايران مدار بشود . روزى كه از طهران بيرون رفتم هزار تومان گرفتم با تهيه و تدارك تا اصفهان تمام شد . سيصد تومان آنجا گرفتم . دويست تومان باز از بابت مواجب افخم الدوله از حضرت و الا گرفته ، صد تومان جيره با دويست تومان طلب از بابت توپچى . آنقدر هم قرض آوردم . تمام را صرف احترامات ايشان كرديم . حال هم ممنون نيست . باز خيال مىكند دروغ است . مختصر هيچ‌كس از حالت اين شخص سر در نبرد . خودش و اجزائش تمام خراب برگشتند و احدى هم اين‌طور حكومت نرفته بود كه بدون يك دينار تقديم و تعارف فارس را بدهند و برود و اين قسم مراجعت كند . بارى من هم تاكنون دويست تومان محمد رضا خان را نداده‌ام . هرچه فرستاد جواب مهمل دادم و ديگر از آن به بعد نظاميه و خدمت نظام الملك هم نرفته [ ام ] . مرده‌شور آقائى كردنش را

--> ( 1 ) - نقطه‌چين در اصل است . طبعا « خرس » بايد نوشت .