تنخواه قشون حالا كار ديگرى كرده‌اند . وزير جنگ زور آورده تنخواه براى قشون خواست . پول هم نبود اين وزراى جديد در ميانهء خود نشسته و پنجاه هزار تومان تقسيم كرده به نسبت دادند و تنزيل دو ماههء آن را هم حساب كرده اين تقديمات حكام را در عوض طلب خود قبول كرده وصول كنند . اين مبلغ يكصد و پنجاه نصف به وزير جنگ و نصف به عمله‌جات بيوتات همايونى مرحمت شد كه صرف آن مدت ييلاق بكنند . حالا اين تمام شود ملاحظه كنيم از كدام محل ديگر خواهند گرفت . از وزارت جنگ همان اسم پول گرفتن باقى است . خدا مىداند در هيچ عهدى و دولتى وزارت جنگ به اين مرتبه مغشوش نبود ، نه ميدانى ، نه مشقى ، نه لباسى . همان براى گرفتن جيره و مواجب حاضرند . مخارج وزارت جنگ زيادتر از پيش شده و مردم هم آخر الامر پول خودشان را مىگيرند اما به اين شكل . هرچه فكر مىكنم بلكه چند مطلب از آن بنويسم مقدورم نمىشود . ازبس درهم است و زياد به توصيف و تحرير برنمىآيد . تماما صحبت اين اداره منحصر به مشق و ميدان و تيراندازى بود . حالا از صبح تا غروب همان حرف پول است . بيست روز يك مرتبه ده نفر سرباز در ميدان حاضر نمىشود و ماهى يك مرتبه وزير جنگ ميدان نمىرود . به سرباز سالى يك دست لباس نمىدهند . تمام لخت و پريشان [ اند ] . جرأت ندارد كسى بگويد روى چشمت ابروست . اما وقت رفتن تا تمام حقوق خود را دريافت نكنند قدم از قدم برنمىدارند . وضع توپخانه و توپچى در تهران هفتصد نفر توپچى اسما دارند خدا مىداند . براى ميدان قراول ندارند و انبارهاى توپخانه يك نفر قراول ندارد . تمام يا به ولايات رفته [ اند ] يا در شهر مشغول كاسبى مىباشند . آخر هم جيره و مواجب خود را نگرفته نمىروند . اين امير توپخانه كه از اسم پيشكش فرار مىكرد و آن‌همه تقدس داشت حالا معلوم مىشود تمام از واهمهء نايب السلطنه بود . حالا براى صحبت اين مطلب استقبال مىكند . زهد و ورع كنار رفته ، چشم و گوشش مواظب اين كلمه است . هيچ اعتنا هم به وزير جنگ ندارد . از دادن همين جيره مبلغها دخل برد . شاه پول نقد داده بود . آقا در اطاق سيم مىنشست و مردم را در اطاق اول نگاه مىداشتند . هركس شب آنجا رفته و قرارى داده بود مىدادند . هركس نرفته بود محال بود . مثل اين‌كه الان جيرهء عماد السلطنه را نداده‌اند و دويست نفر پست‌تر از او تمام جيرهء خود را گرفته‌اند و مال ايشان باقى است . پول سفيد از دولت گرفته بودند