آن‌ها را مرخص و اگر تقصير آن‌ها معين است مجازات و اگر خودم نتوانستم تشخيص كه قابل ترديد نباشد بدهم ، هيئتى كه خود شما به صحت آن‌ها تصديق نماييد معين و به زودى رسيدگى شود . قول وثوق الدوله‌اى گفتم تا چه روزى قول وثوق الدوله‌اى مىدهيد كه تكليف آن‌ها را معين نمائيد ؟ گفت يك هفته . گفتم تا چهارشنبه ديگر ؟ گفت تا پنجشنبه آتيه معين مىشود . گفتم مخارج زمان گرفتارى عيالات آن‌ها را بايد بدهيد . گفت سابق به من مربوط نيست و حاليه اين چندروزه را مىدهم . گفتم دولت بايد بدهد . گفت دولت زير اين‌بار به واسطه اينكه به محذورات گرفتار و سابقه از براى هزارها نفوس كه مطالبه نمايند مىشود ، من خودم شخصا مىدهم . گفتم بدهيد . گفت كيانند ؟ گفتم هرچه گرفتارند . گفت نمىشود . نصرت الدوله گفت همان سه چهار نفر قاضى ، عماد ، ابو الفتح‌زاده و مشكوة . گفتم من با اغلب آن‌ها آشنا و دوست هستم و غرضم سرعت تعيين تكليف آن‌ها است و اين مطلب مخارج براى اين است كه اگر تاخيرى بكنيد قدراقل گرفتارى شما ، دادن مخارج عيالات كليه آن‌ها است كه قانونا بايد بدهيد . نصرت الدوله گفت قانونا بايد به عيالات آن‌ها مخارج را نداد تا مگر جانىها به ملاحظه اينكه عيالاتشان مبادا دچار تضيق شوند مرتكب جنايت نشوند . گفتم عقيده من به خلاف است ، به جهت اينكه اگر همچنين بود حسين كه مظهر احكام شرع ما بود براى گدايى و شارلاتانى نبود و آمد و فرمود من گناهكار ، شما اين طفل صغير نان و آب مىخواهد . اين چرا بايد گرفتار شماها باشد ؟ بعد نصرت الدوله تصديق نمود . پنجاه تومان وثوق الدوله حواله نوشته كه به عيالات سه چهار نفر بدهم تا هفته آتيه . گفت اگر مجازات شوند عيالات آن‌ها چه خواهند كرد ؟ گفتم آن‌وقت مىروند شوهر مىكنند ، كلفتى و كنيزى مىكنند ، بچه‌هاى خودشان را شايد سر راه بگذارند . بعد گفت آن‌هايى كه هيئت كميته و مباشر نبودند تبعيد اگر بشوند اعدامى نيست ، مگر كسانى كه مرتكب و مباشر بوده‌اند . آن‌ها هم گويا يكىشان مسلما عيال و طفل ندارد .