ظاهرا سلطان عثمانى توجهى به درخواست شاه طهماسب ننمود ليكن پطر كبير طى قراردادى حاضر شد كه در ازاى تصاحب شهرهاى استرآباد ، مازندران ، گيلان ، بادكوبه ، داغستان و در بند افاغنه را از ايران اخراج نمايد اما اين قرارداد هيچگاه به مرحله اجرا درنيامد چرا كه در همين اوضاع و احوال پطر كبير درگذشت ( 1725 . م ) و از طرفى نيز نادر قلى افشار در صحنه سياسى ايران ظهور كرده و به خدمت شاه طهماسب پيوست و افاغنه را از ايران بيرون راند و شاه طهماسب در سال 1142 ه ق ( ژانويه 1730 ) در اصفهان به نام شاه طهماسب دوم تاجگذارى نمود ولى از آنجائى كه نادر خود داعيه‌شاهى داشت با تمهيد مقدماتى شاه طهماسب را در ربيع الاول 1145 ه ق از سلطنت خلع و طفل شيرخوارش را به نام شاه عباس سوم به جاى او به شاهى برگزيد . شاه طهماسب مدتى در مشهد و قزوين و مازندران و آخر عمر در سبزوار به حال تبعيد و زندان بسر مىبرد تا اينكه در اوائل سال 1152 ه ق هنگامى كه شايع شد نادر شاه در هندوستان كشته شد رضا قلى ميرزا وليعهد نادرشاه از بيم آنكه مبادا مردم به طرفدارى از سلسله صفويه بر عليه او شورش نمايند به محمد حسين خان قاجار حاكم استرآباد فرمان داد تا شاه طهماسب و دو پسر هفت‌ساله و شش‌ساله او به ترتيب شاه عباس سوم و سليمان ميرزا را به قتل رسانيد اين سخن نيز گفتنى است كه چون محمد حسين خان جد خانواده علاء الدوله است در بين مردم شهرت دارد كه خنجر شمر در خانواده علاء الدوله است . ( 2 ) شاه سلطان حسين پسر ارشد شاه سليمان در سال 1105 ه ق به تخت سلطنت جلوس نمود . در اثر سوءسياست و بىلياقتى اين پادشاه افغانها پس از چند سال جنگ و ستيز سرانجام در سال 1134 ه ق ( 1722 م ) تا گلون‌آباد پانزده كيلومترى اصفهان پيش