1 - منافعى كه دولت ايران از امتياز نفت دارسى مىبرد . 2 - عايدات ضراب‌خانه 3 - عايدات ادارات پست و تلگراف و تلفن بعد از وضع قسمتى كه در تاريخ 1903 و 1904 به حكومت هندوستان وثيقه داده شده است و همچنين كليهء منابع عايداتى دولت كه هنوز آزاد است . در اين تلگراف وزير خارجه به سفيركبير خود دستور مىداد كه مراتب را به اطلاع وزير خارجهء روسيه ايزولسكى رسانده مستقيما يادداشتى به دولت ايران بفرستند كه تا هنگامىكه دولت ايران قروضى را كه به دو بانك انگليس و روس و همچنين به دولتين دارد نپرداخته و تا زمانى كه مذاكرات راجع به استقراض اظهاريهء دولتين در ميان است ، دولتين وثيقه دادن هيچ محلى از ماليات و عايدات دولت ايران را ، در مقابل هيچ استقراضى ، سواى استقراض استظهاريه تصويب نخواهند نمود » . سفراى انگليس و روس در يادداشت مشترك خود نوشتند كه دولتين حاضرند ( 000 / 400 ) ليره به ايران قرض بدهند با شرايطى كه مختصرا چنين است : 1 - محل مصرف وجه به تصويب سفارتين برسد . 2 - چنانچه محل مصرف شامل استخدام هفت مستشار فرانسوى نباشد سفارتين تصويب نخواهند نمود و قبل از تقاضاى رسمى استخدام مستخدمين فرانسوى از طرف ايران ، هيچ قسمتى از استقراض تأديه نخواهد شد . 3 - قسمتى از وجه استقراضى حتما بايد به مصرف امنيت خطوط تجارتى برسد . اما استخدام صاحب‌منصب خارجى منوط به تصويب سفارتين است . 4 - دولت ايران بايد تعهد كند كه امتياز راه‌آهن به هيچ خارجى ندهد مگر اين‌كه قبلا به دولت روس و انگليس مراجعه نمايد . 5 - اين قرض با منافع صدى هفت و مدت استهلاك آن در ده قسط متساوى