798 جزء قلمرو شاهزاده محمد سلطان حاكم فارس گرديدند . براساس اطلاعات موجود ، بدستور تيمور در سال 805 قلعه ارميان ( در نزديكى بروجرد ) تعمير شده است . بنا بروايت ظفرنامه در سال 806 چاپارى ( پيكى ) كه از نهاوند ميآمد سر عز الدين را همراه داشت . پس از كشتن عز الدين ، پوست او را پر از كاه كرده و بدار آويختند . پس از عز الدين پسرش سيدى احمد ( هفدمين اتابك ) بجاى وى نشست . سيدى احمد بطور منظم ماليات نمىپرداخت ، شايد همين امر سبب قتل پدر وى بدست مغولان گرديد . پس از مرگ تيمور ، در سال 807 سيدى احمد مجددا به قلمرو خود دست يافت و تا سال 815 ( 825 ؟ ) هجرى حكومت كرد . پس از سيدى احمد شاه حسين ( عباسى - از نسل عباس بن على بن ابى طالب ) هيجدهمين اتابك شد . وى از ضعف تيموريان استفاده كرده قلمرو خود را گسترش داد . اين اتابك شهرهاى همدان گلپايگان و اصفهان را مورد تاخت‌وتاز قرار داد و حتى تا شهر زور نيز پيش رفت ولى در آنجا بسال 871 ( يا 873 ) بدست تركان بهارلو كشته شد . نوزدهمين اتابك شاه رستم فرزند شاه حسين مىباشد كه يكى از حاميان شاه اسمعيل اول بشمار ميرود . شاه رستم معتقد بود از نسل على مىباشد ( و شايد همين امر باعث شد كه از شاه اسمعيل حمايت نمايد ) . بيستمين اتابك اغور ( اغوز ) مىباشد كه پس از مرگ پدر بجاى او نشست . وقتى شاه طهماسب در سال 940 عازم سركوبى عبد الله خان ( ازبك ) شد ، اغور او را همراهى كرد اما در غياب او برادرش جهانگير ( بيست و يكمين اتابك ) وى را خلع نمود و خود را حاكم خواند . جهانگير در سال 949 اعدام شد . پس از مرگ جهانگير پسرش رستم شاه بوسيله لله‌اش ( ابو مسلم گودرزى ) به طهماسب تحويل داده شد و شاه او را در قلعه الموت زندانى نمود . از طرفى پسر ديگر جهانگير كه محمدى نام داشت بوسيله لرها در قلعه چنگوله واقع در پشتكوه مخفى شده بود . هنگاميكه شاه رستم در زندان بسر ميبرد شيادى كه خود را شاه رستم معرفى كرده بود بميان لرها آمد و شاه طهماسب مجبور شد كه شاه