سواد مكتوبى كه ابو المجاهد سلطان محمد شاه از هندوستان به سلطان سعيد علاء الدين ابوسعيد بهادر خان نوشته باسم الله و به الاستعانة ، الحمد لله و الصّلوة على نبيّه محمد و آله الطّاهرين . اما بعد بر ضماير جمهور انام ايام و خواطر جملگى خاصّ و عامّ روشن و مبرهن است كه در هر عهدى از عهود سالفه ميان سلاطين و خسروان و شهرياران ماضيه - البسهم الله لباس المغفرة الواسعة - طريقهء ارسال مراسلات مسلوك بوده است و بواسطهء آن جانب تأكيد اسباب مصادقت و تمهيد قواعد مؤاخات رعايتى هرچه تمامتر يافته ، و هركسى از آن خسروان و شهرياران مرضىّ اثر برحسب بواعث و دواعى از دينى و دنياوى كه از باطن ايشان ظاهر گشته با يكديگر مبانى صدق اتحاد اساس نهاده و در ضمن آن چندين امور كلى از جانبين بغايت انتظام متصل و مقرون شده . اما اين بندهء حضرت با جلالت ايزد - عزّ و علا - با حضرت آن شهريار پسنديده سير و پادشاه مرضى اثر سلطان اسلام اخصّه الله بحسن رضاه - خاص به باعثهء دينى طريق يگانگى مسلوك مىدارد و به داعيهء جنسيّت اسلام ابواب مودّت مفتوح مىگرداند تا در همگى ايّام عمر عزيز موارد صافى آن از شوائب كدورت محروس ماند و حدايق وافر طراوت آن از نكبت ذبول مصون باشد . اوج هر بناى مودّت كه جز دست معمار بواعث دينى برافرازد اگرچه چون سپهر برين استوار و متين ماند امّا عقل دقيقه‌شناس و خرد دوربين در اختلاف