ناحيهء دوم دزّك است دزّك نسبت به ساير نواحى بلوچستان معمورتر و آبادتر است و اين ناحيهء وسيعه در دامنهء كوههاى پستى واقع شده است . به همين جهت كه انعطاف اشعّهء آفتاب از آن كوهها مىشود . هواى اين ناحيه بسيار گرم است و بدين واسطه همهء اين ناحيه موسوم به دزّك است . خود دزّك هشت رشته قنات داير و سه رشته قنات باير دارد . محصول شتوى آنجا جو و گندم ، صيفى ذرّت و كولك است . اشجار آنجا رز ، انار ، انجير ، نخل و نارنج است . در شمال دزّك كوه سياهى است . شكار كوهى و كبك و تيهو دارد . در جلگه آهو كم ديده مىشود . معدن معروف در دزّك شنيده نشده است . لباس سكنهء آنجا از شال پشمى و كرباس است كه خودشان مىبافند . اهالى سنّى حنفىاند . در طرف جنوب قلعهء دزّك به فاصلهء دو هزار قدم قلعهء كوچكى است موسوم به كولو . از قلعهء محمدى آنجا تا قلعهء اسفيج « 1 » چهار صد قدم فاصله است . توابع دزّك از قرار ذيل است : زنگيان : قلعهء خرابه دارد كه تا دزّك هزار قدم و تا قلعهء محمدى هزار و دويست قدم فاصله دارد . آبش از قنات است [ 6 الف ] و يكصد و پنجاه خانوار سكنه دارد . دشتوك : از بناهاى خيلى قديم است و در سمت جنوب دزّك واقع شده و تا آنجا دو هزار قدم فاصله دارد . آبش از قنات و مردم آنجا يكصد و پنجاه خانوارند . پرّكان : ما بين دزّك و زنگيان واقع است . از قنات مشروب مىشود . سكنهء آنجا يكصد و پنجاه خانوارند . لباس و اشجار و حاصل صيفى و شتوى اين قريه‌ها مثل دزّك است . بخشان : سمت مغرب دزّك است . قلعهء كهنه‌اى دارد . داراى يك رشته قنات آباد و يك رشته قنات ويران است . مردمش هشتاد خانوار و معروف به بخشانىاند . هشّك : در مغرب دزّك است . قلعهء كهنه‌اى دارد و يك رشته قنات آباد و دو

--> ( 1 ) . اصل : اسفنج