غياث الدين بن همام الدين الحسيني ( خواند امير )
ديباچه 1
دستور الوزراء ( فارسى )
ديباچه غياث الدين بن همام الدين معروف و ملقب بخواند امير بواسطه كتاب حبيب السير يكى از نامىترين نويسندگان پارسى در سدهء دهم هجرى است ، زيرا كه اين كتاب شايد هنوز هم جامعترين كتابيست كه در تاريخ ايران تا آغاز دورهء صفوى نوشته شده است : با آنكه اين مرد از نويسندگان نامى زمان خويش بوده و مدتها در دربار پادشاهان زمانه راه داشته و بپابهاى بلند رسيده است از احوال وى آنچنانكه بايد و شايد در كتابهاى ما چيزى نيست و تنها بمختصرى ميتوان دربارهء او بسنده كرد . خواجه غياث الدين معروف و ملقب بخواند امير ( يا خوندمير و يا خواندمير و يا خوندامير ) پسر خواجه همام الدين بن خواجه جلال الدين بن خواجه برهان الدين محمد شيرازى بود و از جانب مادر نوادهء ( دخترزادهء ) ميرخواند محمد بن امير برهان الدين خاوند شاه بن شاه كمال الدين محمود بلخى مؤلف نامى روضة الصفا ( متوفى در 66 سالگى در دوم ذيقعدهء 903 ) بود كه از سادات معروف ماوراء النهر بودهاند و از خاندان خاوند سيد اجل بخارى و نسبشان بزيد بن على بن حسين مى رسيده است . خالوى وى نظام الدين سلطان احمد صدر نيز از مردان نامى قرن نهم بوده است . پدر خواندامير خواجه همام الدين چندين