هم مسجد سپهسالار را اختيار ميكنند و از روز پنجشنبه هيجدهم در مسجد ناصرى همان سه انجمن جمع شده تدارك شام و ناهار مختصرى براى خود ميگيرند خوانندگان اين كتاب ميدانند كه از اول مشروطيت ايران هر وقت لازم شده است طهرانيان اجتماعى نمايند ناچار بوده‌اند ديگ پلو را سربار بگذارند چنان كه در سفارت انگليس و در حضرت عبد العظيم و در قم و در مسجد سپهسالار و در مجلس مكرر بتجربه رسيده است و اگر نبودند وكلاى آذربايجان و جمعى از مردم آن مرزوبوم و بعض نقاط ديگر كه در واقعه ميدان توپخانه در نهم ذى القعده تفنگ بدوش گرفته مهياى دفاع ملى شدند و جمعى از جوانان طهران به آنها تأسى كردند كسى در طهران بصرافت نبود كه لازم خواهد شد در مقابل رجاله مخالف يا قشون دولت اسلحه برداشته دفاع نمايند و تصور ميشد وظيفه ملت فقط جمع شدن و حرف زدن و بد گفتن و بد نوشتن و آش و پلو خوردن است خلاصه باز سور مختصرى در مسجد تدارك ديده مىشود تجار و كسبه و اصناف مجتمع ميگردند ولى مجلس اجازه نميدهد تفنگداران ملى اسلحه بردارند خاصه كه از روز دوشنبه ببعد قزاقان هركس در شهر تفنگ داشته باشد از دستش گرفته ضبط ميكنند كميسيون اتحاديه نظام ملى در انجمن مظفرى منعقد است ولى اولا ميان رؤساى كميسيون اختلاف است ثانيا از جانب حوزه رئيسه استبدادى خبرچين در ميان آنها متعدد هست كه اسرار آنها را بمركز اطلاع ميدهند در اين صورت از اين كميسيون هم بديهى است كارى ساخته نيست چند نفر از مجاهدين در مقابل تعرضى كه قزاقان بمجاهدين ميكنند جرئت كرده از دست قزاقان چند قبضه تفنگ ميگيرند ولى بفوريت از طرف دولت ميآيند پس ميگيرند و قرار مىشود كه مجاهدين متعرض قزاقان نشوند قزاقان هم از دست مجاهدين اسلحه نگيرند يكى دو روز بالنسبه آرام است و باز دوباره قزاقان شروع ميكنند بتعرض تفنگداران هم جرئت نميكنند با تفنگ بمجلس و مسجد آمدوشد نمايند از اينجهت روزبروز از قوهء دفاع ملى كاسته مىشود وكلاى شاه در مجلس هرچه مىتوانند دل مردم را خالى ميكنند از طرف ديگر هم هرچه از طرف شاه تهديد مىشود ما باور نميكنيم واقعيت داشته باشد و همه را حمل بر توپ و تشر مينمائيم خلاصه عصر اين