از شيران بيشهء دلاورى به مقابلهء خصم شتافته در چهارمحال اصفهان كنار آب كردن تلاقى عسكرين دست داده بعد از تسويهء صفوف حرب و استعمال ادوات طعن و رمى و ضرب چون چين زلف خوبان آثار شكست بر لشكر عليمردان خان طارى و بر صفت مژگان برگشتهء بتان ملك برگشتن سپرده فرارى و در قهستانات محل مزبور متوارى گرديدند . نواب محمد كريم خان حضرت شاه اسمعيل را برداشته روانهء اصفهان و سكه و خطبه به نام او مىزدند و مىخواندند و در رعايت جانب توقير و احترام ايشان به مبالغه سخن مىراندند . بعد از كفايت مهام مزبور عزيمت تسخير دار المرز استرآباد را كه محكمهء تهمتن روزگار خديو نامدار محمد حسن خان قاجار انار اللّه برهانه مىبود به تصميم مقرون داشته با لشكرى ذخار متوجه آن ديار ، و چون شيران را پنجه در پنجه كردن حاصلى بجز ساعد تواناى خود را رنجه كردن ندارد بازوى اقبال محمد حسن خانى سرپنجهء او را به قهر برده شكست فاحش يافته حضرت شاه اسمعيل را از دست داده به عراق مراجعت و نوبت ديگر با عليمردان خان بختيارى كه حدت انياب شيران جنگجو را از خاطر فراموش و مجددا از ساغر رزمجوئى وكيلى باده‌نوش گرديده در محال كردستان طرح اساس دعوى ريخته اين نوبت هم شكستى فاحش‌تر از دفعهء اول به لشكر او داده [ 4 پ ] توسن‌انگيز فرارش ساخت . پس رايت توجه به سمت فارس افراخت و بعد از تليين قلوب متمردان آن سامان با آزاد خان كه شرح احوالش عما قريب به خواست خدا بيان خواهد شد در دشتستان فارس مدير رحاى « 1 » مبارزت و بعد از شكست

--> ( 1 ) - بالاى سطر دارد معنى آن را به سرخى دارد ( آسيا ) .