قزوينى ج 3 ص 478 ) اياقچى : آبدار و شرابدار . ايل : مطيع و فرمانبردار خان در مقابل ياغى . ايلچى : مأمورى كه براى انجام دادن امور ديوانى سفر مىكرده . ( مالك و زارع ص 755 ) فرستادگان خانان مغول . سفير . ايلخان : عنوان هلاكو و پادشاهانى كه از خاندان او بر ايران حكومت كرده‌اند . ايناقان : خواص و نزديكان و نديمان . اينجو : املاك شخصى سلطان يا ديگر اعضاى خاندان خان و همچنين خوانين تابع و خدمتگزاران ايشان كه در اراضى مزبور زندگى مىكرده‌اند . ( كشاورزى . . . ج 2 ص 13 ) اينى : به كسر نون ، برادر كوچك . باج : حقوق مأخوذ بر راهها . ( كشاورزى ج 2 ص 277 ) بازيار : كارگر كشاورز . برزيگر و زراعت كننده را گويند و ميرشكار و صياد را نيز گفته‌اند . ( برها قاطع ) باسقاق : شحنه و حاكم ( تاريخ مغول اقبال ص 92 ) « به سكون سين » مأمور محلى ماليات در دورهء ايلخانان مغول . ( مالك و زارع ص 755 ) باقى : قسمتى ماليات كه تأديه نشده باشد . بالش : عبارت بوده است از پانصد مثقال زر يا نقره و بالش مطلق ظاهرا منصرف به بالش نقره است . ( جهانگشاى قزوينى ج 1 حاشيهء ص 177 ) باورچى : آشپز و طباخ و خوانسالار . بخشى : عالم مذهب بودايى . . . . . مغول از اين بخشيان جمعى را به خدمت خود گرفتند . ( ر ك : تاريخ مغول اقبال ص 87 ) برطيلات : نوعى ماليات بقايا : ماليات پس‌افتاده . بلوك : جمع : بلوكات . ديه يا دهستان . بهادر : به معنى مبارز و دلاور . بهادران در جنگ پيشقراول مىشدند . ( تاريخ مغول اقبال ص 89 ) بهره : سهمى از محصول كه به سود ديوان مأخوذ مىگرديد . بيتكچى : كاتب و نويسنده و دبير را گويند . ( جهانگشاى قزوينى ج 1 حاشيهء ص 167 )