روز بعد حسين خان به خانه برگشته بود و چون مىدانست فكر غلامعلى خان به خاطر او مشوش است يك نفر را فرستاد و ورود خود را به خانه به او اطلاع داد . غلامعلى خان مرد هشيار و دانايى بوده و پيش از ملاقات حسين خان برادرش ، به عزيز الله خان گفته بود كه براى من يقين قطعى حاصل است كه حسين خان كارى از پيش نبرده و دست خالى از پيش امير احمدى برگشته است و امير غرب به او گفته كه غلامعلى خان خودش چرا نزد من نمىآيد ؟ بعد از ساعتى كه حسين خان نزد غلامعلى خان آمد عين پيشگوييهاى او را تكرار نمود و گفت امير احمدى اصلا كارى با من نداشت و گفت : غلامعلى خان بايد نزد من حاضر شود . غلامعلى خان پرسيد : تقى خان كجاست ؟ حسين خان گفت : امير غرب او را در شهر نگاه داشت . غلامعلى خان از شنيدن اين خبر يكه‌اى خورده و آثار نگرانى از سيمايش نمودار گرديد . زيرا از پيش در روابط سرّى خوانين على محمدى با امير غرب استنباطاتى كرده بود ؛ ولى حالا كه شنيد [ امير احمدى ] تقى خان را در خرم‌آباد دم دست خود نگاه داشته شك او به يقين مبدل گرديد و حساب زندگى و برنامه آينده او تا حدى روشن گرديد ؛ براى اينكه خوانين على محمدى با خوانين زينبى روابط خوبى نداشته بارها نزاع كرده بودند و اينك كه على محمديها مورد اعتماد فرمانده قوا بودند ، غلامعلى خان در همسايگى آنان تأمين جانى نداشت و لازم بود فاصله بگيرد . اين بود كه رو به عزيز الله خان كرده گفت : ماندن من و برادرانم و ساير خوانين در اين‌جا ديگر دور از احتياط است زيرا اين‌جا به خرم‌آباد نزديك است و بيم از آن دارم كه امير احمدى ستونى گسيل دارد و ما را غافلگير سازد يا اينكه به وسيله يك ستون ما را سرگرم كند و با ستون ديگر از پشت ما را مورد حمله قرار دهد و محاصره نمايد در اين صورت ما بايد همه تن به كشته شدن دهيم يا اسارت يا اعدام . بعد از اين سخنان دستور داد خانه و قيطول و من تبع او بار كردند و با زن و بچه و همه‌چيز به [ روستاى ] اسكين در دامنه ريمله عقب‌نشينى كردند . بعد از چند روز تقى خان از خرم‌آباد نامه‌اى به عزيز الله خان كه هم عموزاده و هم برادرزن او بود نوشته و تأكيد كرده بود كه حسب الامر فرمانده لشكر غرب طايفه على محمدى بايد كلا از سرآستان كوچيده و بيرون شهر خرم‌آباد چادر زنند . بعد از چند روز مجددا نامه ديگرى از تقى خان رسيد مبنى بر اينكه امير غرب دستور داده از اين مكان هم كوچ كنيد و در پاىمنار سكونت نماييد .