فصل اول انتقال سلطنت از سلسلهء قاجاريه به پهلوى واقع و نفس الامر اين است كه سلسلهء قاجاريه ده‌ها سال پيش از 1304 از نظر ملت ايران محكوم به انقراض بود و كسى قلبا مايل به ادامهء سلطنت آنها نبوده است . زيرا از اين سلسله ، هفت پادشاه به مدت قريب صد و پنجاه سال سلطنت كردند ، ولى به جاى اينكه ايران را از حيث ترقى و تعالى به جلو ببرند ، يك صد و پنجاه سال به قهقرا بردند و ايران در زمان سلطنت پادشاهان اين سلسله از عداد دول درجه اول ، به دول درجه سوم پيوست و قريب يك‌سوم از خاك ميهن عزيز ما در عصر اين پادشاهان از دست رفت و چه بلاها كه بر سر اين مملكت با شش هزار سال تمدن نيامد و آن‌قدر ضعيف شد كه شوروى و انگلستان تقسيمات آن را نوشتند و مىخواستند آن را برادروار فىمابين خود قسمت كنند و قطعهء كوچكى از وسط آن را به نام ايران آزاد باقى بگذارند . كار تسلط بيگانگان بر مقدرات ما به جايى رسيده بود كه [ شاهان قاجار ] بدون اجازهء آنها دست به هيچ كارى نمىزدند و از استقلال ايران فقط اسم بىمسمايى باقى مانده بود . ملت ايران براى طرد سلطنت قاجاريه از هرفرصتى استفاده كردند . نخست براى محدود كردن اختيارات و جلوگيرى از خرابكارى پادشاهان قاجاريه متوسل به مشروطيت شدند و انقلاب مشروطه را پيش آوردند بعد از مشروطه [ رضا خان ] نغمهء جمهورى را ساز كرد . و بالاخره انقراض اين سلسله در 19 آبان‌ماه 1304 اعلام كرده و حكومت موقت را به سردار سپه رييس الوزرا دادند آنگاه مجلس مؤسسان را دعوت و در تاريخ 21 آذرماه 1304 خورشيدى رضا شاه به سلطنت رسيد .