سردار سپه و والى [ . . . ] هرچند سردار سپه والى را از زمان سالار الدوله به خوبى مىشناخت و مىدانست به مراتب بهتر از ساير مأمورين كار كرده [ است ] لكن نظر براينكه او مصمم بود كه همه قدرتها را در شخص خودش متمركز سازد ، لذا با ادامه رياست والى پشتكوه به هيچ‌وجه موافق نبود و براى اينكه يك دفعه كلك او را بكند ، به مركز احضارش كرده بود ؛ لكن والى كه مىدانست در اين رفتن برگشتن وجود ندارد ، امر سردار سپه را اجرا نكرد . والى چون نمىخواست با دولت طرف شود و از طرفى خود را هم رفتنى مىدانست ، لذا جانب احتياط را مراعات و در خاك خود به آخرين نقطه نوار مرزى عقب‌نشينى كرد كه عند اللزوم به خاك عراق برود . امير احمدى كه مجرى منويات سردار سپه بود چند بار حاج سيف الله خان را نزد والى فرستاد كه او را استمالت [ كرده ] و نزد امير احمدى و سردار سپه بفرستد ، ولى او به تعلل گذرانيده و براى باقى بودن در شغل خود پيشنهادهايى كرده بود از جمله : دولت مأمورين خلع سلاح [ را ] به خاك پشتكوه نفرستد ؛ دولت ماليات را به عهده خود والى واگذار كند و او متعهد مىشود كه دينارى بقاياى مالياتى باقى نگذارد ؛ دولت قواى انتظامى به پشتكوه نفرستد و خود والى متعهد برقرارى نظم و آرامش در خاك پشتكوه مىشود ، بطورى كه از همه‌جاى كشور منظم‌تر باشد و تنها كمكى كه دولت در اين كار با والى مىكند فشنگ مورد نياز اوست كه به مقدار كافى تحويل والى بدهند . والى بعد از اين پيشنهادها به نمايندگان امير احمدى ( سيف الله خان واليزاده و آجودان حبيب الله خان ) گفته بود كه از قول والى به سردار سپه بنويسد كه هرگاه مشار اليه را با اين شرايط در شغل خودش نگاه دارد ، او متعهد مىشود كه شهر بغداد را گرفته و در تصرف دولت ايران [ قرار ] بدهد . نمايندگان امير احمدى به خرم‌آباد مراجعت و امير احمدى پيشنهادهاى والى را به سردار سپه گزارش داده بود . ولى سردار سپه كه وجود امثال والى را در نقاط مختلفه از كشور نوعى از ملوك الطوايفى مىدانست [ . . . ] در جواب گفته بود كه دو رئيس در يك كشور نمىشود و با اين حال والى در پشتكوه باقى بود تا اينكه يد الله خان اشرف الملك ( پسرش ) ، بين او و مير صيد خان وزيرش تفتين كرده و مير صيد محمد خان درصدد اشغال مقام او برآمده و به امير احمدى نامه نوشته بود كه اگر فرمان واليگرى او را صادر كنند ، او مىتواند پشتكوه را به تصرف مأمورين