صورتجلسات به امضاى خوانين و رؤساى لرستان رسيد و ويلسن عازم مراجعت به دزفول گرديد . در خرم‌آباد به بدرقه او تا دزفول صحبت شد و سردار خان والىزاده متعهد گرديد او و همراهانش را صحيحا و سالما به مقصد برساند . در تاريخ 27 اكتبر 1913 مشاراليه به اتفاق سردار خان والىزاده و چند نفر از خوانين بيرانوند از خرم‌آباد حركت كردند . سران و محترمين خرم‌آباد براى مشايعت ويلسن تا مسافتى از شهر خارج شدند و بعد هريك با او وداع كردند و ويلسن به‌سمت خوزستان حركت كرد . البته لازم است به استحضار خوانندگان برسانيم كه ويلسن از اين تاريخ به بعد ديگر به خرم‌آباد برنگشت زيرا بعد از يك سلسله مأموريتهايى كه انجام داد سال شوم 1914 فرارسيد و مشاراليه را جهت شركت در جنگ فراخواند . قافله لينچ و غارت آن توسط ايلات بالاگريوه در صفحات قبل وعده داديم كه داستان قافله لينچ و غارت شدن آن را توسط ايلات بالاگريوه بنويسيم . لينچ ، قافله بسيار مهمى بود كه عمال دولت انگلستان مىخواستند آن را از خاك لرستان عبور داده و به مقصد برسانند . از جمله وظايف ويلسن يكى هم اين بود كه در لرستان تمهيد مقدمات لازم را جهت عبور اين قافله بكند كه صحيح و سالم از منطقه ناامن لرستان بگذرد . زيرا در آن هنگام بىنظمى و هرج‌ومرج لرستان به نهايت رسيده بود و طوايف اين سرزمين نمىگذاشتند هيچ كاروانى به مقصد خود برسد مگر اينكه قبلا مذاكرات لازمه را با طوايف مسير قافله كرده وجه كافى به رؤسا و طوايف مىدادند و در اين صورت خود آن خوانين مراقبت مىكردند تا آن مال التجاره‌ها به محلى كه صاحبان آن قصد داشتند برسد . بارى ويلسن قبلا براى اين كار با رؤسا و طوايف بالاگريوه طرح دوستى ريخته و به يگان‌يگان سرشناسان اين طوايف پول و خلعت داد و از آنها قول گرفت كه خودشان محافظت قافله را عهده‌دار شوند . معاهدات لازم بين دو طرف منعقد گرديد و ويلسن اطمينان كامل در اين مورد حاصل كرد و به قافله اعلام كرد كه مانعى جهت عبور آن از لرستان وجود ندارد . علاوه بر قافله لينچ عده‌اى ديگر از تجار متفرقه از اين موقعيت استفاده كرده و كالاى خود را