حساب كار خود را كرده ، ژاندارم‌ها به‌طرف بروجرد فرار كرده بودند و دوباره خاك لرستان براى عشاير و تاخت‌وتاز آنان باقى ماند . " باز هم آش همان آش و كاسه همان كاسه بود . " بهترين عامل امنيت كه براى مردم اين سامان به منزله يك موهبت آسمانى بود با دست عشاير لرستان كه تيشه بر ريشه ترقى و سعادت جامعه لرستانى مىزدند ، از ميان رفت و انصافا نبايد از حق گذشت وقتى كه انسان به نحوه كار و طرز فكر رؤساى قبايل و عشاير توجه و دقت مىكند و مىفهمد كه عامل عقب‌ماندگى لرستان از قافله تمدن هستند ، ديگر براى آن قصابىها و آدم‌كشىهاى سپهبد امير احمدى و خزاعى و درافشان زياد دلش تنگ نمىشود . اين سخن بگذار تا قسمت دگر ! ! !