حاج زين العابدين خان حسنوند و موسى خان سرهنگ و خوانين كرمعلى و فلك الدين و هم‌چنين خوانين و رؤساى دلفان ، وارد خاك نهاوند شدند . بين قريه گل زرد و رضىآباد را مقر اردو قرار دادند . ورود اين اردو به نهاوند اهالى را سخت متزلزل ساخت و از بلوك نهاوند سيورسات و وجه نقد و هدايا و تقديمىهاى بسيار گرفتند . در شهر نهاوند هم انجمن شورى برپا بود كه نهاوندىها آن را " اطاق " مىناميدند . قبل از ورود امير اشرف و اردوى كذائى ، انجمن آزادىخواهان چند نفر از مخالفين مشروطه را از شهر خارج نموده بودند . ورود امير اشرف به نهاوند موجب شد كه انجمن مزبور متلاشى و اعضاء آن متفرق شوند و هريك به گوشه‌اى بروند و منزوى شوند . بالاخره اردوى امير اشرف بعد از اين‌كه نهاوندىها را به ستوه آورد و خسارات زياد به آنها وارد ساخت ، از نهاوند حركت و به سيلاخور عليا ورود نمود . چند روزى در قريه كرطول اقامت كرد . عاقبت‌الامر بدون اين‌كه به شهر نزديك شود ، يا نتيجه‌اى از اين مسافرت به دست آورد عقب‌نشينى كرده ، از همان راهى كه آمده بود مراجعت كرد . اردوى او از خط نهاوند و خزل به دلفان رفته و از آن‌جا به طرهان رهسپار شدند . رؤسا و خوانين سلسله و دلفان كه در معيت امير اشرف بودند هركدام به محل خود مراجعت كردند . مهر على خان امير منظم كه با سواران خود در بروجرد بود و با منتصر الدوله كار مىكرد ، بعد از آخرين جنگى كه با بيرانوندها كردند و على محمد خان اسبش كشته و اسير بيرانوندها گرديد ، بالاخره پس از مرخص شدن على محمد خان به اليشتر مراجعت كردند .