ثالثا با توقيف خوانين مزبور امكان هرگونه مساعدت و هم‌آهنگى آنها را با اجاره‌داران و ساير مخالفين دستگاه حكومت منتفى و از نيروى مخالفين در صورت بروز جنگ به ميزان قابل ملاحظه‌اى كاسته نمود . نظام السلطنه به ديوان بيگى و آقا ربيعا و معين السلطنه اتمام حجت مىكند نظام السلطنه كه با رسيدن پيغام اجاره‌داران از گرفتن طلب دولت مأيوس شده بود ، خواست اين دفعه با ملايمت و مسالمت آنها را به دام آورد و لذا به آنان پيغام فرستاد كه با سوابقى كه در بين است كناره‌گيرى آنان از دستگاه حكومت مناسب نيست و بهتر آن است كه شخصا به دار الاياله آمده ، مطالب خود را بدون واسطه و عريان بگويند تا در صورتىكه طلب دولت وصول نشده و در نزد اشخاص مانده باشد ، خود حكمران در امر وصول با آنان همراهى و مساعدت كند . ولى آنان بعد از زندانى شدن فاضل خان ايلخانى و حسن خان ايل بيگى نامزدان مقام پيشكارى لرستان كه به منزله پارتى و پشتيبان آنان در دستگاه حكومت بوده و مستقيم و غير مستقيم در اطفاء نايره خشم و غضب نظام السلطنه مىكوشيدند و تصميمات نامساعد و خطرناك او را در لفافه خيرخواهى و مصلحت‌انديشى به تأخير مىانداختند ، ديگر به اميد يارى چه‌كسى مىتوانستند خواسته حكمران را قرين اجابت سازند و بنابراين به يقين مىدانستند كه رفتن به دار الاياله براى آنان خوش فرجام نيست و از امتثال امر حكمران خوددارى كردند . نظام السلطنه با اين آخرين جوابى كه از پيغام خود گرفت ، كاملا واقف و آگاه شد كه اين مرغ‌هاى زيرك ( يا ترسو ) اين‌طور سهل و آسان و به وسيله دام و دانه و وعده كمك و مساعدت به دام نخواهند افتاد و لذا عازم شد كه آنها را به وسيله قوه قهريه به دار الحكومه جلب نمايد . برحسب اتفاق مساكن ديوان بيگى و برادر رشيدش سيف اللّه خان با گلستان كه مقر حكمران بود ، فاصله زيادى نداشت و آنها در چندقدمى دوازده برجى كه چسبيده به گلستان و قلعه فلك الافلاك بود ، سكونت داشتند و نظام السلطنه مىتوانست آنها را غافلگير سازد . اين بود كه قبلا خان بابا خان خايانى را براى تسلط به شهر با عده‌اى تفنگچى خايانى مأمور كرد در سنگر مدبه كه مشرف به شهرست ، مستقر شدند و آن‌گاه عده‌اى را براى توقيف مخالفين مأمور كرد . عده‌اى سرباز مأمور توقيف سيف اللّه خان برادر ديوان بيگى مىشوند نظام السلطنه عزم خود را براى توقيف ديوان بيگى و آقا ربيعا جزم كرده ولى مشاورين او گفته