ريشه دوانيده خود را نيرومند سازد و در موقع مقتضى حمله جديد به پايتخت را آغاز نمايد و يا حداقل يك قسمت بزرگ از خاك ايران را تجزيه كرده و در آنجا سلطنت كند و اتفاقا زمينه اين كار هم از پيش موجود بود زيرا عشاير غرب ايران چندان ميانه خوشى با رژيم مشروطه نداشتند و اين رژيم به بساط خان خانى و ملوك الطوايفى آنان لطمه شديد وارد مىساخت و طبقه سوم را در مقابل آنان علم مىنمود ، كما اين‌كه در نهضت مشروطه عشاير غرب هم‌آهنگى شايان توجهى كه قابل ذكر باشد از خود نشان ندادند . بنابراين كارگردانان مجلس و هيئت دولت دراين‌باره سخن‌ها گفته و كنكاش‌ها كردند . كه با چه وسيله به قيام سالار الدوله خاتمه دهند و شر او را از سر مملكت كوتاه سازند . آخر الامر بعد از چند جلسه شور و تبادل نظر قرار بر اين شد كه حكمران مقتدرى كه بتواند با سالار الدوله پنجه افكند و او را از ايران بتاراند ، براى اين منظور نهايت ضرورت را دارد . روى انتخاب حاكم يا والى زياد گفتگو شد تا اين‌كه به صواب ديد نايب السلطنه فرمان‌فرما را براى اين شغل مناسب و شايسته ديدند زيرا علاوه بر شهرتى كه فرمانفرما در سراسر ايران داشت ، به واسطه داشتن جنبه شاهزادگى و به مناسبت دامادى شاه در ميان مردم اهميت و اعتبارى داشت و مىتوانست مردم را وادار به اطاعت از خود كند . علاوه‌براين در سال‌هاى 1322 تا 1323 نيز والى كرمانشاه و لرستان و به اصطلاح آن‌روز سرحددار عراقين بوده و با اكثر خانواده‌هاى درجه اول كرمانشاه و لرستان و كردستان آشنا بود و اهل اين ولايات از او خيلى حساب مىبردند . در همين سال‌ها بود كه اعظم الدوله زنگنه از طرف او حكومت لرستان را داشت . با اين محاسبه‌ها بالاخره مشروطه‌خواهان و كارگردانان مجلس و دولت شخص فرمان‌فرما را نقطه تمركز آرمان خود تشخيص داده ، واليگرى كرمانشاه و لرستان را به وى تكليف و تأكيد كردند كه هرچه زودتر به كرمانشاه حركت و به اين جنجالها خاتمه دهد . حركت فرمان‌فرما والى كرمانشاه و لرستان و فرار سالار الدوله بالاخره دولت و كارگردانان مجلس فرمان‌فرما را براى واليگرى كرمانشاه و لرستان انسب و اولى از ديگران تشخيص دادند و خود او هم كه ذاتا مردى ماجراجو و طالب اين قبيل مشاغل بود با طيب خاطر اين تكليف را پذيرفت و آماده حركت شد و چون نيروى دولتى به اندازه كافى نبود و فرمان‌فرما حاضر نبود با دويست نفر قزاق به‌طرف كرمانشاه مقر ايالت حركت كند ، پانصد نفر از سواران زبده بختيارى را هم در اختيار او گذاشتند و از طريق همدان عازم كرمانشاه شد .